Harmonia wieczorna | Leo Festiwal

Harmonia wieczorna | Leo Festiwal

Kurt Schwertsik (ur. 1935) - Draculas Haus und Hofmusik – eine transsylvanische symphonie für Streicher Op. 18
I – Taglied (Er liebt auf der Geige) quasi improvisando
II – Nachtstück (Er dirigiert Fledermäuse und Werwölfe) Andante con moto
III – Morgengrauen (Er ergötzt sich an Veränderungen seines Grabliedes) Molto tranquillo
IV Abendrot (Ein Trinklied beflügelt ihn) Allegro ma non troppo
Robin Holloway (ur. 1943) - Serenade in E Op.73
Andante con moto amabile
Andante mesto
Igor Strawiński (1882-1971) - Concerto en Ré pour orchestre à cordes
Vivace
Arioso – Andantino
Rondo - Allegro
Eugène Ysaÿe (1858-1931) - Harmonies du Soir Op.31 na kwartet i smyczki
Edward Elgar (1857-1934) - Introdukcja i Allegro Op.47 na kwartet i smyczki

Wrocławska Orkiestra Kameralna LEOPOLDINUM
Dyrygent – Ernst Kovacic
Apollon Musagete Quartett:
Paweł Zalejski - skrzypce
Bartosz Zachłod - skrzypce
Piotr Szumieł - altówka
Piotr Skweres - wiolonczela

Kurt Schwertsik to współczesny kompozytor austriacki, uczeń Stockhausena i wieloletni waltornista Filharmoników Wiedeńskich, jeden z niewielu, którzy „chcą trzymać kontakt z przeszłością”. Jego muzykę określa się mianem prostej, zabawnej, nostalgicznej, surowej, inteligentnej i ironicznej. Wszystkie te cechy odnaleźć można w „symfonii transylwańskiej” z 1968 r. Kurt Schwertsik to współczesny kompozytor austriacki, uczeń Stockhausena i wieloletni waltornista Filharmoników Wiedeńskich, jeden z niewielu, którzy „chcą trzymać kontakt z przeszłością”. Jego muzykę określa się mianem prostej, zabawnej, nostalgicznej, surowej, inteligentnej i ironicznej. Wszystkie te cechy odnaleźć można w „symfonii transylwańskiej” z 1968 r.

Twórczość Robina Hollowaya odzwierciedla skłonność kompozytora do stylistyki właściwej muzyce schyłku XIX i początku XX stulecia. Serenada E powstała w 1990 r. i całkowicie przynależy do szeroko pojętego neoromantyzmu.

W stylu romantycznych nokturnów i poematów napisana została Harmonie du Soir (1924), przepiękny i ekspresyjny utwór belgijskiego kompozytora, skrzypka i dyrygenta, ucznia Henryka Wieniawskiego Eugène’a Ysaÿe. Concerto in D Igora Strawińskiego (1946) wzorem koncertów barokowych składa się z trzech kontrastujących ze sobą części: taneczny charakter pierwszej w środkowym ogniwie wycisza się w kantylenie, by powrócić w finałowym rondzie.

Barokowy charakter posiada również Introdukcja i Allegro (1905) Edwarda Elgara. W utworze tym romantyczno-klasycyzujący zazwyczaj kompozytor zmierzył się z polifonią concerto grosso; każdy z muzyków ma tu możliwość zaprezentowania indywidualnej wirtuozerii.

Ramona Słobodzian