Muzeum Poczty i Telekomunikacji

ul. Z. Krasińskiego 1, 50-954 Wrocław

 


Nazwa:Muzeum Poczty i Telekomunikacji
Adres:

ul. Z. Krasińskiego 1, 50-954 Wrocław

 

Kontakt:

tel. +48 71 346 95 82 | www.muzeum.wroclaw.pl

Muzeum Poczty i Telekomunikacji


 

Dział pocztowy


w niej m.in. szyldy i skrzynki pocztowe, wagi listowe, przybory do pisania, kałamarze, kasetki na znaczki pocztowe, kufry, sekretarzyki podróżne itp. Wśród zabytków tej grupy można wyróżnić: zegar dyliżansowy w srebrnej kopercie i skórzanym etui z 1. ćw. XVIII w., podróżny mosiężny piórnik z kałamarzem z XVIII w., fragmenty kamiennego słupa dystansowego poczty saskiej ustawionego w Zgorzelcu w 1725 r., szyld stacji pocztowej w Słonimiu z czasów panowania ostatniego króla polskiego Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz pierwszą polską automatyczną skrzynkę pocztową tzw. Syrenę z ok. 1924 r.Konne pojazdy pocztowe to przede wszystkim dwa oryginalne dyliżanse z końca XIX w. do przewozu 9 i 23 pasażerów oraz furgon pocztowy z 1925 r., wzbudzające żywe zainteresowanie u osób zwiedzających Muzeum.Mundury pocztowe z XIX–XXI w. i związane z nimi akcesoria, jak np. emblematy pocztowe, trąbki pocztyliońskie czy torby listonoszy, stanowią następną grupę muzealiów. Należą do niej m.in.: frak urzędnika pocztowego Królestwa Polskiego z ok.1816 r., nakrycia głowy pruskich, austriackich i rosyjskich pocztylionów z XIX w. oraz pierwszy w niepodległej Polsce mundur pocztowy z 1923 r. Sztandary tworzą kolekcję 66 chorągwi kół miejscowych związków zawodowych pracowników polskiej poczty, telegrafów i telefonów z lat 1919–1996.Przedstawiają one, obok godła państwowego i motywów religijnych, symbole pocztowo-telekomunikacyjne. Przedwojenne sztandary uniknęły zniszczenia w czasie II wojny światowej dzięki staraniom wielu osób, które ukrywały je, narażając się na represje ze strony okupanta. Najstarszymi zabytkami tej grupy są: sztandar Towarzystwa Pocztowców w Tczewie z 1919 r. oraz sztandar Związku Pracowników Poczty, Telegrafu i Telefonu w Krakowie z 1920 r. Ikonografia w Dziale Pocztowym jest reprezentowana przez malarstwo, grafikę i ekslibrisy o tematyce pocztowej, telekomunikacyjnej i filatelistycznej.



Ważnym źródłem historycznym o dużej wartości poznawczej są drzeworyty zamieszczane jako ilustracje w XIX-wiecznych czasopismach.Przedstawiają one sceny rodzajowe związane z pisaniem i przesyłaniem listów, podróżowaniem dyliżansem oraz porozumiewaniem się za pomocą nowo wynalezionego telegrafu i telefonu.

Spośród rozmaitych eksponatów ikonograficznych na wyróżnienie zasługują: obraz olejny Hansa Tägera Poczta wozowa w Jagniątkowie z 1890 r., drzeworyt Edwarda Gorazdowskiego wg rysunku Alfreda Wierusz-Kowalskiego Stacja pocztowa na prowincji z 1875 r., projekty polskich mundurów pocztowych z 1919 r., a także ekslibris Juliana Bohdanowicza, wykonany przez Konstantego Sopoćkę w 1934 r.Medale, plakiety oraz odznaki polskie i zagraniczne, wydawane z okazji filatelistycznych, jak również pocztowych wystaw i rocznic jubileuszowych, stanowią dość jednolitą grupę muzealiów. Warte uwagi są zwłaszcza prace wybitnych artystów medalierów, m.in. Bronisława Chromego, Edwarda Gorola, Zbigniewa Stasika, Józefa Stasińskiego, Stanisławy Wątróbskiej.
       
Najstarszy medal filatelistyczny w zbiorach Muzeum pochodzi ze Wszechpolskiej Wystawy Filatelistycznej w Warszawie w 1928 r.

 

Dział filatelistyczny



Dział filatelistyczny składa się z czterech sekcji:

  • sekcji polskich znaków pocztowych
  • sekcji dokumentacji graficznej polskich znaków pocztowych
  • sekcji znaczków zagranicznych
  • sekcji pieczęci i stempli pocztowych


Sekcja polskich znaków pocztowych.
Sekcja polskich znaków pocztowych gromadzi znaczki pocztowe począwszy od pierwszego polskiego znaczka z 1860 r. tzw. „Polski 1” po współczesne znajdujące się w obiegu pocztowym.

Znaczki gromadzone są w formie pojedynczych egzemplarzy tworzących zbiory lub pełnych arkuszy sprzedażnych, arkusików czy bloków. Tym, co wyróżnia kolekcję muzealną i stanowi o jej wyjątkowości to materiał filatelistyczny dokumentujący poszczególne etapy produkcji znaczków: akcept (arkusz znaczków z odręczną adnotacją urzędnika dopuszczający go pod względem merytorycznym i kolorystycznym do druku, występujący tylko w jednym egzemplarzu), arkusze lub znaczki będące próbami kolorów, odbitki matrycowe z poszczególnych faz rytów w przypadku, gdy znaczek został wydany szlachetną techniką stalorytu.

Odrębną grupę stanowią sekretniki, koperty i kartki z nadrukowanym znaczkiem opłaty pocztowej oraz koperty Pierwszego Dnia Obiegu ( FDC – First Day Cover ) wydawane w dniu uka-zania się danej emisji.

Znaczki zbierane są także ze względu na ich błędy i usterki powstałe w procesie produkcji. Do najczęściej występujących należą: błędy barwy, tekstu - w tym nadruk omyłkowy lub wadliwy, podwójnie wykonany, przesunięty lub odwrócony czy odwrotnie wydrukowany rysunek. Najbardziej znanym znaczkiem z tego typu błędem jest „odwrotka bokserów” - znaczek z odwróconą ilustracją przedstawiającą bokserów w emisji z 1956 r. z okazji Igrzysk Olimpijskich w Melbourne.

 

Dział telekomunikacyjny


Dział telekomunikacyjny gromadzi eksponaty, które stanowią świadectwo postępu w meto-dach przekazywania wiadomości na odległość za pośrednictwem sygnałów głównie elektrycznych. Tworzą one bogaty zbiór urządzeń telegraficznych, telefonicznych, radiofonicznych i telewizyjnych wyprodukowanych w ostatnim ćwierćwieczu 19. stulecia i w XX wieku. Najliczniejszy jest zbiór aparatów telefonicznych, składający się z modeli wykonanych przede wszystkim w szwedzkich, niemieckich i polskich wytwórniach urządzeń teletechnicznych. Do najcenniejszych należą najstarsze w zbiorze telefony: amerykański ścienny typu Bella, jeden z pierwszych zainstalowanych Warszawie w 1881 r., rosyjski biurkowy marki Ericsson z 1898 r. i polskiej konstrukcji aparat biurkowy z około 1928 r.

Przechowywane w muzeum urządzenia telegraficzne w większości pochodzą z pierwszej połowy XX w. Do najstarszych zaliczają się między innymi ręczna dziurkarka produkcji duńskiej do telegrafu Wheatstona wynalezionego 1875 r., telegraf Hughesa firmy Simens-Halske z Berlina i rosyjski aparat Morse’a z 1914 r.

Sprzęt radiofoniczny i telewizyjny znajdujący się w zasobie działu był eksploatowany w Pol-sce głównie w latach 1930-1959. Składa się on między innymi ze wzmacniaczy radiowęzłowych, stojaków central radiofonii nośnej, zespołów sterujących, mikrofonów, a przede wszystkim odbiorników radiowych i telewizyjnych. Godna uwagi jest liczna grupa radioodbiorników, wśród których szczególnie interesujące są przedwojenne aparaty: bateryjny wykonany w polskich zakładach Phillipsa około 1930 r.; sieciowy - w wileńskiej firmie Elektrit około 1929 r., jak również odbiorniki detektorowe z lat 30. zwane detefonami.

Ważnym eksponatem jest pulpit sterowniczy radiostacji Warszawa II, która odegrała ogromną rolę podczas obrony oblężonej Warszawy we wrześniu 1939 r.

Wśród eksponatów wyróżnia się również prototyp telewizora z 1947 r., opracowany w Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym w Warszawie.


Wystawy Stałe:


Historia Poczty Polskiej
Wystawa ukazuje rozwój urządzeń pocztowych na ziemiach polskich od utworzenia w 1558 r. Poczty Polskiej do reaktywowania państwowego przedsiębiorstwa „Polska Poczta, Telegraf i Telefon” po II wojnie światowej. Szczególnie bogato została udokumentowana poczta XIX wieku.

Na wystawie można zobaczyć mundury pocztowe od XVI do XX w., trąbki i zegarki pocztyliońskie, zegar dyliżansowy, listy i wagi listowe, piórniki i kałamarze podróżne, a ponadto inne liczne eksponaty oraz archiwalia, w tym dokumenty świadczące o udziale pocztowców w powstaniu listopadowym i styczniowym. Malowniczy obraz życia dawnej poczty przedstawiają ryciny i oleje ze scenami rodzajowymi związanymi z przesyłaniem listów i podróżowaniem.

Szyldy i skrzynki pocztowe
Na wystawie są prezentowane polskie i zagraniczne szyldy i skrzynki pocztowe od 2. pol. XVIII w. do końca XX w. Wśród nich jest najstarszy zachowany polski szyld pocztowy pochodzący ze stacji przeprzegowej w Słonimiu z czasów panowania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W ekspozycji znajduą się również szyldy i skrzynki z zaboru rosyjskiego, pruskiego i austriackiego oraz z międzywojnia, w tym rosyjska skrzynka przemalowana na polską w 1918 r., a także pierwsza automatyczna polska skrzynka na listy Syrena z 1924 r. Szczególne miejsce zajmują skrzynki pocztowe z powstania warszawskiego.

Polskie znaczki pocztowe
Ekspozycja stanowi przegląd polskich znaczków pocztowych. Zbudowana w układzie chronologicznym jest systematycznie powiększana o aktualne emisje Poczty Polskiej. Otwiera ją pierwszy polski znaczek pocztowy, tzw. „Polska 1”, wydany w 1860 r. przez autonomiczne władze Królestwa Polskiego. Następne emisje to polskie znaczki pocztowe, które weszły do użytku w niepodległej Polsce 27 stycznia 1919 r. i za wyjątkiem okresu II wojny światowej są wydawane do dzisiaj. Drukowane różnymi technikami, na papierze lub jedwabiu, swoją tematyką propagują wiedzę z różnych dziedzin życia człowieka.

Konne pojazdy pocztowe
W ekspozycji, obok akcesoriów związanych z dawnymi środkami transportu pocztowego, można zobaczyć dwa konne pojazdy pocztowe: dwukabinowy dyliżans z XIX w., mieszczacy 23 pasażerów i dwie osoby obsługi oraz furgon do przewożenia listów i paczek z 1925 r. Wystawę wzbogaca angielska litografia przedstawiająca scenę związaną z podróżowaniem dyliżansem i pocztową mapę komunikacyjną Europy z 1856 r.

Telegraf i telefon
Wystawę otwiera model telegrafu optycznego zainstalowanego w 1830 r. na linii Warszawa – Modlin. Rozwinięciem ekspozycji jest zbiór urządzeń teletechnicznych, głównie aparatów telegraficznych i telefonicznych. Obok telegrafów Morse’a, Hughesa, Baudota i Wheatstona, wynalezionych w XIX w., są także dalekopisy wprowadzone do użytku w koncu XX w.

W kolekcji telefonów zwracają uwagę ścienne i biurkowe telefony z rozdzielonym mikrofonem i słuchawką produkcji szwedzkiej i amerykańskiej z przełomu XIX i XX w., np. telefon biurkowy Ericssona produkcji rosyjskiej z 1898 r. oraz aparat telefoniczny polskiej konstrukcji z 1928 r.

Radio i telewizja
Wystawa stanowi przegląd zgromadzonych w Muzeum aparatów radiowych i telewizyjnych używanych w Polsce od 1929 r. Wśród nich wyróżnia się prototyp telewizora z 1947 r. oraz polskie radioodbiorniki detektorowe, tzw. detefony produkowane w latach 1930 – 1931, a także pierwsze po wojnie radia polskiej konstrukcji typu „Pionier” z 1948 r.

 

Godziny Otwarcia


codziennie: 10 - 15
Środa: 10 - 17
Niedziela: 11 - 16
We wtorki muzeum jest nieczynne


Ceny biletów


normalny: 7zł
ulgowy: 6zł
wycieczkowy (powyżej 10 osób) 4zł

W niedziele wstęp jest bezpłatny

 

fotografie: Ewa Pater


Nadchodzące wydarzenia

11:05 01.01-23.12 Art Historia Poczty Polskiej | wysta...
11:05 01.01-23.12 Art Konne pojazdy pocztowe | wystawa...
11:05 01.01-23.12 Art Polskie znaczki pocztowe | wysta...
11:05 01.01-23.12 Art Szyldy i skrzynki pocztowe | wys...
11:05 01.01-23.12 Art Telegraf i telefon Radio i telew...



Dodaj do:

Mapa




Komentarze


Brak komentarzy.


Dodaj komentarz

Nick:
Treść:
 

© 2008 - 2013 - Punkt Informacji Kulturalnej - Wszelkie Prawa Zastrzeżone
Projekt i Wykonanie: BetterSite.pl, Utrzymanie i Rozwój: Stermedia
email marketing