Recital Piotra Machalicy

Recital Piotra Machalicy

Recital Piotra Machalicy składa się z piosenek dwóch poetów – Bułata Okudżawy i Georgesa Brassensa. Choć jeden mieszkał w Moskwie, a drugi w Paryżu byli sobie bardzo bliscy. Łączy ich to, że obaj przemawiali do nas dźwiękiem, słowem, humorem i poezją wytykając nam nasze wady i ułomności, zmuszając do refleksji i zadumy nad naszym życiem..

Akompaniuje zespół Janusza Bogackiego               
Janusz Bogacki – fortepian
Tomasz Bogacki - gitara
Paweł Pańta- kontrabas

Bilety: 30 / 25 zł
CS Impart tel. 071/ 341-94-32 rezerwacje@impart.art.pl
Punkty sprzedaży i sprzedaż internetowa: www.eventim.pl


PIOTR MACHALICA
Wywodzi się z utalentowanego i lubianego przez widzów klanu Machaliców. Aktorem był jego ojciec Henryk oraz brat Aleksander. W wywiadzie udzielonym Paulinie Iwińskiej powiedział: „Jestem absolutnie strasznie szczęśliwym człowiekiem, a przy tym potwornie smutnym”. Piotr Machalica gra w filmach i przedstawieniach teatralnych, a także śpiewa.

Rodzina Machaliców często przeprowadzała się, ponieważ Henryk zmieniał teatry, w których pracował. Piotr dorastał w Jeleniej Górze, Zielonej Górze, Białystoku oraz w Czechowicach-Dziedzicach, skąd pochodzi rodzina jego matki. Kiedy był nastolatkiem chciał zostać kierowcą tira w Stanach Zjednoczonych. Później myślał o studiach w seminarium duchownym. Kiedy miał 16 lat wyprowadził się z domu rodzinnego do wynajętego przez ojca mieszkania w Warszawie. Nie przepadał za szkołą. W czasach licealnych z powodu kłopotów z nauką przeniósł się do wieczorówki. Zaczął dorabiać jako goniec w gazecie, pomocnik bibliotekarza, sanitariusz na izbie wytrzeźwień. Zdawał do szkoły teatralnej, ponieważ dostał kartę powołania do wojska. Miał 22 lata, a więc przekroczył limit wieku i nie pozwolono mu złożyć dokumentów do łódzkiej Filmówki. W stołecznej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej nie miał z tym problemów. Bardzo dobrze wspomina studenckie czasy. PWST ukończył w 1981 roku. Na IV roku studiów zdecydował, że chce pracować wyłącznie w warszawskim Teatrze Powszechnym. Z wdzięcznością wspomina ówczesnego dyrektora teatru Zygmunta Huebnera, dzięki któremu to marzenie zostało spełnione.

Uznanie przyniosły mu role w „Medei” Eurypidesa (1988), w reż. Zygmunta Hubnera i „Dwojgu na huśtawce” Williama Gibsona (1990) w reż. Andrzeja Wajdy. Był Alfredem w „Mężu i żonie” Aleksandra Fredry (1993), reż. Krzysztof Zaleski, z Krystyną Jandą, Joanną Żółkowską i Januszem Gajosem. Wystąpił w „Polowaniu na karaluchy” Janusza Głowackiego (1991), reż. Laco Adamik i „Operze za trzy grosze” Brechta (1994) w reż. Krzysztofa Zaleskiego. Oba przedstawienia zostały zrealizowane w teatrze Ateneum. Wcielił się w rolę Gospodarza w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego (1995) w reż. Krzysztofa Nazara w Teatrze Powszechnym. Wystąpił w monodramie „Eddie E.” Denisa Lumborga (1998), reż. Grzegorz Warchoł. Był Wierszyninem w „Trzech siostrach” Antoniego Czechowa (1998) w reż. Agnieszki Glińskiej.

Lubił grać z ojcem. Wystąpili razem w „Kotce na blaszanym dachu” Tennessee Williamsa (1992) w reż. Andrzeja Rozhina, w Teatrze Powszechnym. W ciągu dwóch lat sto razy zagrali w spektaklu „Cena” Arthura Miller (2001) w reż. Eugeniusza Korina. W obsadzie znaleźli się także brat Aleksander Machalica oraz Hanna Skoczyńska.

Machalica często występował w towarzystwie m.in. Zbigniewa Zamachowskiego i Wojciecha Malajkata na scenach estradowych w teatrach Buffo i Rampa. Był gościem programów autorskich Wojciecha Manna i Krzysztofa Materny.

Od początku lat 80. regularnie pojawia się w spektaklach Teatru Telewizji. Debiutował w przedstawieniu „Pierwsza lepsza” Aleksandra Fredry (1980) w reż. Andrzeja Łapickiego. Ciekawą kreację stworzył w „Żołnierzu i bohaterze” George’a Bernarda Showa (1992) w reż. Edwarda Dziewońskiego.

Kiedy był na III roku PWST, reżyser Jerzy Sztwiertnia zaproponował mu rolę księdza Wawrzyniaka w serialu „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy”. Film ten otworzył Machalicy wrota filmowej kariery. Na dużym ekranie debiutował rolą mnicha w filmie „Rycerz” (1980) Lecha J. Majewskiego. Występował w filmach Feliksa Falka i Filipa Bajona. Zagrał w VI i IX części „Dekalogu” oraz w „Krótkim filmie o miłości” (1988) Krzysztofa Kieślowskiego. Pojawił się także w „Trzech kolorach: Biały” (1993) tego reżysera.
Często występował w obrazach Jacka Bromskiego. Po raz pierwszy spotkali się na planie filmu telewizyjnego „Ceremonia pogrzebowa” (1984). Za rolę Popczyka w „Zabij mnie glino” (1987) Piotr otrzymał w 1988 Nagrodę Przewodniczącego Komitetu Kinematografii. W 1989 roku wcielił się w seksuologa Olgierda Pasikonika w „Sztuce kochania”. W latach 1991-93 grał w serialu „Kuchnia polska”.

Był Pawłem, byłym partnerem Agaty (Krystyna Janda) w „Pestce” (1995) w reż. Jandy. W „Kameleonie” (2001) Janusza Kijowskiego, zagrał tytułowego bohatera Leona „Kameleona” Kamelskiego, komendanta policji z małego mazurskiego miasta. W gorzkiej komedii Marka Koterskiego „Dzień świra” (2002) wystąpił w roli psychoanalityka.

Użyczył swego głosu wilkowi w polskiej wersji językowej animowanego filmu “Czerwony Kapturek - Prawdziwa historia” (2005). Głosem Machalicy mówił także Aslan w “Opowieściach z Narnii” (2005).

Aktor pojawił się także w serialach „Panny i wdowy”,  „Maszyna zmian”, „Bar Atlantic”, „Ekstradycja”, „Rodzinka”.

Machalica występuje na festiwalach piosenki aktorskiej i w recitalach autorskich. Ma w swoim repertuarze utwory takich autorów, jak: Bułat Okudżawa, Georges Brassens, Leonard Cohen, Jan Wołek, Wojciech Młynarski i Jeremi Przybora.

Jest laureatem zespołowej nagrody I stopnia Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za osiągnięcia aktorskie, a w szczególności za przybliżenie postaci historycznych w serialu „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy” przyznanej w 1982 r. Dziewięć lat później otrzymał nagrodę im. Stanisława Wyspiańskiego. Od 1999 roku można podziwiać odcisk jego dłoni na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach.