" Z archiwum X: Chcę wierzyć "

Czas projekcji: 104 min.

O FILMIE
„Z Archiwum X: Chcę Wierzyć”, to film na podstawie popularnego serialu, zdobywcy wielu nagród – „Z Archiwum X”. W rolach głównych wystąpili David Duchowny i Gillian Anderson, reżyserią zajął się twórca serialu – Chris Carter, który wraz z Frankiem Spotnitzem napisał także scenariusz.

„Z Archiwum X” zawsze było pełne tajemnic – fabuła najnowszego filmu jest jedną z nich. W zasadzie nie znał jej nikt, poza głównymi twórcami i aktorami. Wiadomo tylko tyle, że nadprzyrodzony thriller był wzorowany na najpopularniejszych odcinkach serialu, a zawiła relacja między Foxem Mulderem (Duchowny) i Daną Scully (Anderson) komplikuje się jeszcze bardziej. Mulder nadal szuka prawdy, i wciąga w to Scully, nieprzeciętnie inteligentną lekarkę.
Nawet po zakończeniu zdjęć, Carter pilnował, by treść filmu pozostawała tajemnicą. „Mulder i Scully badają kolejną sprawę, nadającą się do archiwum X” – nie chciał zdradzić nic więcej.
Pewne wskazówki, można odnaleźć… w tytule. „Chcę wierzyć”, to fraza znana fanom serialu – plakat z tym hasłem wisiał w gabinecie Muldera w FBI. „Tytuł sam nam się nasunął” – mówi Chris Carter. „Historia opowiada o trudnościach związanych z pogodzeniem nauki i wiary. Mulder przechodzi kryzys.”
W kwestii swoich oczekiwań, Carter jest mniej tajemniczy – „Chcemy porządnie nastraszyć widzów”. Twórcy filmu mogli sobie pozwolić na rozwinięcie tych wątków, które nie zostały rozwinięte w serialu. Jednocześnie powrócili do źródeł – pamiętali o czasach, gdy „Z Archiwum X” było jedynym serialem dla fanów horroru i zjawisk nadprzyrodzonych. „Film ma wszystko to, co kochają fani serialu. Jest straszny i tajemniczy. Ludzie bali się tego, czego im nie pokazywaliśmy – skorzystaliśmy z tej zasady kręcąc film”.
Scenarzysta i producent, Frank Spotnitz, dodaje: „Najlepsze w serialu było to, że wszystko mogło w nim posłużyć za źródło strachu. Nie opowiadał typowych horrorów. Nasz film wpisuje się w tę tradycję i nie jest klasycznym filmem grozy.”
W przeciwieństwie do pierwszego filmu z 1998 roku, ten nie wymaga od widzów znajomości serialu, który liczył, aż dziewięć serii. „Pierwszy film był jakby rozciągniętym odcinkiem serialu, ale „Z Archiwum X: Chcę Wierzyć” to samodzielna historia.” – tłumaczy Carter. „Nawet, gdyby nie było serialu, moglibyśmy nakręcić ten film”.

Dziesięć lat po nakręceniu pierwszego filmu i sześć lat po zakończeniu serialu, Carter i Spotnitz uznali, że nadeszła pora na kolejne dzieło. Nie tylko dlatego, że fani czekali, aż Mulder i Scully rozwiążą kolejną zagadkę – także dlatego, że wyrosło pokolenie, które nie zna pary agentów uwielbianej przez miliony. „Rozmawiając ze studentami uświadomiłem sobie, że wielu z nich nie zna serialu” – mówi Carter. „Gdy zaczęto go emitować szesnaście lat temu, dzisiejsi dwudziestolatkowi byli za mali. Nadszedł czas, by nie tylko zadowolić starych fanów, ale i zaznajomić z „Z Archiwum X” nowe pokolenie.”
„Realizacja tego filmu była nie tylko nostalgicznym powrotem do przeszłości” – mówi Spotnitz. „Spędziłem z Chrisem długie godziny, zastanawiając się nad postaciami Muldera i Scully i nad tym, co mogło się z nimi stać przez ostatnie lata.”
Twórcy zdecydowali się na osadzenie fabuły w czasie rzeczywistym – od naszego ostatniego spotkania z Mulderem i Scully minęło sześć lat. „Są o sześć lat starsi i mądrzejsi, a relacja między nimi uległa zmianie.” – mówi Carter. „Przez ten czas bohaterowie dużo przeszli, a to, co ich łączy jest istotną częścią fabuły”.
David Duchovny uważa, że uwzględnienie biegu lat było kluczowe. „Nie wyobrażam sobie, by w świecie „Z Archiwum X”, czas stał w miejscu. Jednym z największych wyzwań dla aktora, jest pokazanie, jak na jego bohatera wpływają mijające lata.
Między Mulderem i Scully zawsze była niezwykła chemia, łamiąca schematy związków damsko-męskich. „Z Davidem nietrudno o chemię” – mówi Gillian Anderson. „Od samego początku świetnie się dogadywaliśmy.”

Na planie „Z Archiwum X: Chcę Wierzyć” niezwykła więź między aktorami i bohaterami, których grają zaskoczyła nawet tych, którzy pracowali z nimi całe lata. „Pierwszego dnia zdjęć dostałem gęsiej skórki” – mówi Chris Carter. „Davida i Gillian zawsze łączyło to „coś” i ponowna współpraca po latach, była jak zjazd rodzinny.”
Związek Muldera i Scully ma wielu fanów, nazywających samych siebie „Shippers” (od angielskiego „relationship” – związek). Ich historia jest inna, niż typowa opowieść o miłości. „To, co ich łączy jest bardzo niewinne. Wszystko kryje się w spojrzeniach, dotknięciach dłoni, czy pocałunkach w czoło” – mówi Duchovny. „Mulder i Scully są dla siebie stworzeni, ale na drodze ich związku, wciąż stoją jakieś przeszkody. Film o nich opowiada.”
Oto, co o więzi łączącej głównych bohaterów mówi Chris Carter – „Dla mnie, „Z Archiwum X” zawsze było o miłości. Miłości rzadko pokazywanej, intymnej, acz nie fizycznej. To romans dwóch wielkich umysłów. Sukces zawdzięczamy Davidowi i Gillian - gdyby nie chemia między nimi, serial okazałby się klapą.”
Mimo tej chemii, wydaje się, że do świata „Z Archiwum X” łatwiej było wrócić Carterowi i Spotnitzowi, niż odtwórcom głównych ról. Carter poświęcił serialowi ponad siedemnaście lat – był jego pomysłodawcą i producentem wykonawczym. Ponowna praca nad wykreowanym przez siebie światłem była, jak mówi, „najnaturalniejszą sprawą pod słońcem”.
Spotnitz dodaje „Gdy zabraliśmy się z Chrisem za pisanie scenariusza, przyszło nam to zadziwiająco łatwo. Mieliśmy dużo pomysłów, dotyczących tego, co działo się z naszymi bohaterami. Uświadomiłem sobie, jak bardzo brakowało mi Muldera i Scully. Tęskniłem nawet za ich głosami.”
Chęci to nie wszystko – różne czynniki opóźniały realizację, aż do zeszłego roku. Carter podkreśla, że bez Duchovny’ego, film by nie powstał. „Bardzo mu zależało na zrobieniu tego filmu. Walczył o niego. Udało się.”
Duchovny przyznaje, że myślał o powrocie do roli Muldera, od czasu zakończenia serialu w 2002 roku. „Zawsze miałam wrażenie, że film na podstawie „Z Archiwum X” będzie trochę bardziej realistyczny.” Wydawało mu się, że po graniu agenta FBI przez dziewięć lat, nie będzie miał problemów z ponownym wcieleniem się w rolę. Gdy rozpoczęły się zdjęcia, zdał sobie sprawę z tego, że nie jest to takie łatwe. „Spodziewałem się, że przyjdzie mi to naturalnie, a z początku, czułem się dziwnie. Nie mogłem zagrać go diametralnie inaczej, a jednak minęło kilka lat i zarówno ja, jak i Mulder zmieniliśmy się.”
Gillian Anderson napotkała podobne trudności. „Pierwszego dnia zdjęć,” wspomina, „byłam pewna siebie, mimo że zazwyczaj denerwuję się kręcąc nowy film.” Szybko okazało się, że powrót do roli nie jest łatwy. „Pierwsze dni były naprawdę trudne. Nie potrafiłam nawet przemówić głosem Scully. Częściowo dlatego, że po zakończeniu serialu przyjmowałam role zupełnie inne. Grywałam całkowicie inne postaci.”
„Grając w tym filmie,” kontynuuje Anderson, „bycie Scully mniej polegało na odtwarzaniu scenariusza, a bardziej na odwoływaniu się do wspomnień dotyczących gry w serialu. Ponowne wcielenie się w Scully było trudniejsze, niż się spodziewałam.”
Relacja między Mulderem, a Scully stanowi ważną część „Z Archiwum X”, ale do tradycji należą też gościnne udziały pierwszoligowych aktorów. Część z nich wystąpiła także w „Z Archiwum X: Chcę Wierzyć.” Amandę Peet oglądaliśmy ostatnio w „Studio 60” (“Studio 60 on the Sunset Strip”). Teraz wcieliła się w rolę zastępczyni naczelnika biura terenowego – Dakotę Whitney. Jak wszystko inne, dotyczące filmu, również jej postać jest owiana tajemnicą. „Whitney pomaga Mulderowi w rozwiązaniu sprawy” – zdradza Peet. „Jest agentką FBI i nie wykluczone, że coś połączy ją z Mulderem. Albo i nie.”
Peet opowiada, że dołączenie do obsady „Z Archiwum X” było niezwykłe. „Z początku, czułam się nieswojo – grałam w „Z Archiwum X”! Ale wzięcie udziału w tym przedsięwzięciu, to wspaniałe doświadczenie. Możliwość obserwowania, jak David i Gillian znów wcielają się w te kultowe postaci [Muldera i Scully], było nieprawdopodobne.”
Zagranie w filmie wymagało kondycji. „Powinnam się tego spodziewać” – mówi Peet. „Zanim zaczęliśmy zdjęcia, Chris Carter pytał mnie, czy jestem w formie i czy będę w stanie biec przez śnieg. Osiem miesięcy wcześniej urodziłam dziecko i raczej nie trenowałam do maratonu… ale oczywiście powiedziałam mu, że dam sobie radę. Przez pierwsze cztery dni bez przerwy biegałam. Miałam tylko nadzieję, że to dobrze wygląda.” (Jak dodaje Duchovny - „Biegnąc przez śnieg, nie można dobrze wyglądać.”)
Poza Amandą Peet, do obsady dołączył znany raper (i prezenter „Odpicuj mi brykę”(„Pimp my ride”) emitowanego przez MTV) Alvin „Xzbibit” Joiner. Zagrał agenta Mosleya Drummy’ego. Dziwnym zbiegiem okoliczności, Carter znał kawałek, w którym Xzbitit wspominał o „Z Archiwum X”. „To faktycznie zabawne” – przyznaje raper/aktor. „Ale Chris właśnie taki jest – ma szerokie zainteresowania.” ( Można by pomyśleć, że rap to najbardziej zaskakujące z jego zainteresowań. Okazuje się, że nie – odbył ostatnio stypendium naukowe, na którym zgłębiał teorię strun.)
Xzibit jest fanem serialu i mówi, że „wzięcie udziału w fenomenie, jakim jest „Z Archiwum X”, to coś niesamowitego”. Raper wie, że nie może zdradzić zbyt wiele o bohaterze, którego gra. Przyznał jednak, że „Drummy to podręcznikowy przykład agenta FBI. Nie przyjmuje odmowy i nie ma czasu na bzdurne, w jego mniemaniu, teorie Muldera. Jeśli czegoś nie zobaczy na własne oczy, nie może tego dotknąć i zabić – nie wierzy w to.”
Zupełnie inny jest bohater grany przez Billy’ego Conolly’ego . Ojciec Joseph Crissman, to złożona osobowość z mroczną przeszłością. „Takie postaci wzbudzają w widzach silnie emocje, co było pierwszym powodem, dla którego zdecydowałem się go zagrać” – mówi Conolly. „Gdy Chris Carter opowiedział mi o ojcu Joe, wiedziałem, że muszę się w niego wcielić. Rodzina i przyjaciele byli tym przerażeni”.
„Osobiście, zaskoczyło mnie to, że Chris napisał tę rolę z myślą o mnie!” (Carter jest fanem Conolly’ego, zwłaszcza po jego roli w „Jej wysokość, pani Brown”(„Mrs. Brown”))
Kręcenie „Z Archiwum X” to dziwne doświadczenie, co Conolly skomentował z właściwym sobie humorem „Decydując się na udział w tym filmie, nie można liczyć na śpiewanie „Kum Ba Yah” wokół ogniska. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że to będzie osobliwe...” Dobrze powiedziane. „Kręcąc sceny w Whistler [kanadyjskim kurorcie narciarskim] czuliśmy się nieswojo i tylko czekaliśmy, aż w środku nocy, wydarzy się coś niezwykłego.” Conolly daje słowo, że w filmie obejrzymy rzeczy, jakich jeszcze nie widzieliśmy.
Ciężko dyskutować o „Z Archiwum X” Chcę Wierzyć”, biorąc pod uwagę, że zarówno fabuła jak i bohaterowie są owiani tajemnicą. Twórcom zależało na tych sekretach. Carter tłumaczy „Dla mnie, ten film jest jak prezent pod choinką. Nie chcę rozpakowywać go przed świętami. Nie chcę też, by inni potrząsali pudełkiem, próbując dostrzec, co jest w środku. Jestem przekonany, że widzowie bardziej docenią film i chętniej się na niego wybiorą, nie wiedząc, czego mają się spodziewać. Dlatego zrobiliśmy wszystko, by dochować tajemnicy.”
W tym celu, jedynie reżyser i producenci mieli kopie scenariusza. Aktorzy byli zapraszani do czytania go, ale nie dostawali tekstu na własność. Ze scenariuszem mogli się zapoznać tylko wybrani i to w szczególnych warunkach – zamknięci w pokoju pod nadzorem kamer. Potem, scenariusz trafiał do specjalnego archiwum. Wszyscy ci, którzy dostąpili zaszczytu przeczytania go, musieli podpisać umowę o poufności. Zdecydowana większość ekipy filmowej miała nikłe pojęcie o szczegółach projektu, co utrudniało im przygotowanie się do pracy.
Wyzwanie okazało się interesujące. „To było COŚ” – mówi scenograf, Mark Freeborn. „Jeszcze nigdy nie pracowałem przy filmie, nie mając scenariusza w ręku. Nawet jeśli zostało się dopuszczonym do przeczytania go, dostawało się kopię, na której figurował znak wodny z twoim nazwiskiem. A zapoznać się z nim można było tylko w specjalnym pomieszczeniu z trzema kamerami. Rzucaliśmy dla żartu „Sprawdzę w scenariuszu… A no tak, nie mam go!”
Aktorzy dostawali fragmenty scenariusza na dany dzień zdjęciowy – każdy, opatrzony znakiem wodnym z konkretnym nazwiskiem. Gdy dzień zdjęciowy dobiegał końca, scenariusze były im odbierane i niszczone. Aktorom i ich bohaterom nadawano pseudonimy, które wpisywano w zdjęciowy plan pracy i harmonogram nagrań. Do Internetu trafiały dwuznaczne informacje i zdjęcia – nawet zagorzali fani nie mogli oddzielić prawdy, od fałszu.

POWRÓT DO ŹRÓDEŁ
Twórcy postanowili nakręcić „Z Archiwum X: Chcę Wierzyć” tam, gdzie się wszystko zaczęło – w Vancouver, w Kanadzie, w którym kręcono pięć pierwszych serii serialu. „Dzięki Vancouver odnieśliśmy sukces. Gdybym miał stworzyć listę rzeczy, które się na niego złożyły, Vancouver byłoby na jej szczycie.”
„Od samego początku podobał nam się pomysł wrócenia do Vancouver” – potwierdza Spotnitz. „Ciężko było z niego wyjechać po pięciu latach kręcenia serialu. Realizacja filmu umożliwiła nam odwiedzenie znajomych miejsc, a także ludzi, z którymi musieliśmy się rozstać. Gdy tylko zaczęliśmy pisać scenariusz, myśleliśmy o Vancouver. Miasto i jego okolice nie zawiodły nas.”
Carter, Spotnitz, Duchovny i Anderson cieszyli się na współpracę z tymi, z którymi współtworzyli „Z Archiwum X” (a także z członkami ekip, które pracowały nad innymi serialami Cartera, produkowanymi przez jego Ten Thirteen Productions – „Millenium”, „Samotnymi strzelcami” („The Lone Gunmen”) i „Ryzykowną grą” („Harsh Realm”).) Do tych współpracowników, należą między innymi Tom Braidwood (pierwszy asystent reżysera, a także odtwórca „samotnego Strzelca” Frohike’a w „Z Archiwum X” i jego spin-offie, „Samotnych Strzelcach”), Johm Bartley (operator drugiej grupy zdjęciowej), David Gautier (koordynator efektów specjalnych), William Terezakis (projektant efektów specjalnych makijażu), Mat Beck (nadzorca efektów wizualnych), Michael Williamson (realizator dźwięku), Shirley Inget (dekoratorka wnętrz) i Portia Belmont( asystentka reżysera aktualizująca scenariusz).
Zdjęcia zaczęły się w grudniu 2007 roku w Vancouver. Kamery wjechały do miasta na trzy miesiące. Ekipa przeniosła się też sto pięćdziesiąt kilometrów za kurort narciarski Whistler – do Pemberton, gdzie przez trzy tygodnie kręcili w temperaturze spadającej poniżej zera (Gillian Anderson jednego wieczora tak zmarzła, że miała trudności z wypowiadaniem kwestii .)
Właśnie w Pemberton nakręcono najtrudniejsze i najbardziej kaskaderskie sceny. Tajemnicy strzeżono dniami…. I nocami. „Jedną ze scen kręciliśmy nocą... W miejscu, którego nie opisaliśmy w scenariuszu… Sceny też w nim nie było.” – opowiada Carter. „Nikt nie miał pojęcia, gdzie jedziemy i co będziemy kręcić. Nawet David [Duchovny]. Ekipa i aktorzy pojechali ze mną, a ja po prostu oświadczyłem, że będziemy kręcić.”
Powrót do Vancouver był tylko jednym ze sposobów, za pomocą którego „Z Archiwum X” zatoczyło koło. Spotnitz mówi - „Myślę, że jednym z powodów, dla których serial odniósł sukces, było wykreowanie przez Chrisa dwóch postaci o silnych osobowościach i różnych spojrzeniach na świat. On wierzy, a ona jest sceptyczna. Mulder i Scully rozwiązywali zagadki, które stawiało przed nimi życie. Chris pokazywał świat, jako nieograniczone źródło historii i opowieści. Przekaz, jaki płynie z naszego filmu jest taki sam, jak z pierwszego odcinka serialu, który wyemitowano szesnaście lat temu.”
Zanim doszło do realizacji filmu, minęło sporo czasu. Carter uważa, że zadziałało to na jego korzyść – przerwa między filmami wzmogła zainteresowanie wśród widzów. „A przynajmniej moje” – dodaje.
Życzenie milionów fanów na całym świecie spełniło się – przed Mulderem i Scully kolejna zagadka do rozwiązania.

O „Z ARCHIWUM X”
Stworzone przez Chrisa Cartera „Z Archiwum X” miało premierę na kanale FOX, 10go września 1993 roku. Opowiadało historię Foxa Muldera i Dany Scully – diametralnie różniących się od siebie agentów FBI, rozwiązujących niewyjaśnione, często nadprzyrodzone sprawy.
Serial zdobył wiele nagród, między innymi George Foster Peabody, trzy Złote Globy, Golden Satellite, Science Ficiton and Fantasy Saturn Award i Parents’ Choice Honor. W 1997 roku Gillian Anderson otrzymała za swoją rolę nagrodę Emmy.
„Z Archiwum X” zdobyło popularność nie tylko w Stanach. Teorie spisku, horror i tajemnice sprawiły, że stało się najchętniej oglądanym serialem w Kanadzie, hitem brytyjskiego BBC2, a także największą sensacją w historii japońskiej telewizji.
Dziewiątą i ostatnią serię nakręcono w 2002 roku. W 1998 roku, Twentieth Century Fox zrealizowało pierwszy film, na podstawie serialu. Jego twórcami byli Carter i Spotnitz. Obraz zarobił na całym świecie ponad 187 milionów dolarów.

O OBSADZIE
DAVID DUCHOVNY (Fox Mulder) urodził się i wychował w Nowym Jorku. Studiował w Princeton, gdzie przez rok grał w uczelnianej drużynie koszykówki., skończył literaturę angielską w Yale. Był w trakcie robienia doktoratu, gdy załapał aktorskiego bakcyla.
Duchovny, jest jednym z najbardziej uznanych aktorów w Hollywood. Gra obecnie w serialu stacji Showtime – „Californication”, za rolę w którym otrzymał Złotego Globa. Jest także jednym z producentów wykonawczych serialu, a niedawno ruszyły zdjęcia do jego drugiej serii.
W latach 1993-2002, Duchovny grał główną rolę w wielkim przeboju stacji FOX – „Z Archiwum X”. Nominowano go za to do nagrody Emmy. Otrzymał także nominację za gościnny udział w „Larry Sanders Show”. W 1997 roku uhonorowano go Złotym Globem, trzema Screen Actors Guild Awards i TV Critic’s Award. Zarówno widzowie, jak i ludzie z branży zgadzają się, co do tego, że Duchovny obdarza swoje postaci błyskotliwością, ciętym dowcipem i siłą.
Odkąd na ekrany zawitał pierwszy odcinek „Z Archiwum X”, co niedziela przed telewizorami zasiadały miliony fanów. W wielkim napięciu obserwowali jak ich ulubiony bohater, nieustraszony agent Mulder, rozwiązuje to, co do tej pory było nierozwiązywalne. Za rolę w serialu. Duchovny otrzymał od Laury Jacobs z „The New Republic” tytuł „Zeitgeist Icon” , a Maureen Dowd z „The New York Times” nazwała go „pierwszym, owłosionym sex-symbolem Internetu”.
Granie Muldera mu nie wystarczyło – napisał i wyreżyserował dwa odcinki serialu : „The Unnatural” z Jessem L. Martinem i „Hollywood A.D.” z Garrym Shandlingiem i Teą Leoni.
Duchovny’ego zawsze ciągnęło do filmów łamiących schematy – zagrał między innymi w „Kalifornii” z Bradem Pittem i Juliette Lewis, kontrowersyjnej „Ekstazie” („The Rapture”) Michaela Tolkiena, w której partnerowała mu Mimi Rogers oraz „Julia ma dwóch kochanków” („Julia Has two lovers”), gdzie wcielił się w telefonicznego uwodziciela. Zagrał też Rolanda „Rollie” Totheroha, długoletniego powiernika Charliego Chaplina, w „Chaplinie” w reżyserii Sir Richarda Attenborough, z Robertem Downeyem Jr w roli tytułowej. Ma też na koncie rolę w kasowym „Beethovenie” – zagrał yuppie, który chce przejąć firmę głównego bohatera (Charlesa Grodina).
Do jego najnowszych filmów należą „Ewolucja” z Julianne Moore w reżyserii Ivana Retmana, komedia romantyczna „Wróć do mnie” („Return to me”) z Minnie Driver, w reżyserii Bonnie Hunt, „Z Archiwum X: Pokonać Przyszłość” Roba Bosmana, „Udając Boga” z Timothym Huttonem i Angeliną Jolie – thriller w reżyserii Andy’ego Wilsona (nagrodzonego Cable ACE Award za serial „Dr Fitz” („Cracker”)). Pojawił się także w „Zoolanderze” Bena Stillera, gdzie zagrał niezwykle zabawną, choć tylko epizodyczną rolę.
Widzowie wciąż pamiętają go z roli Dennisa/Denise Bryson – detektywa transwestyty z kultowego „Miasteczka Twin Peaks” („Twin Peaks”) Davida Lyncha. Przez cztery lata Duchovny pełnił też rolę narratora w erotycznych „Pamiętnikach Czerwonego Pantofelka” („Red Shoes Diaries”) Zalmana Kinga, które przerodziły się w telewizyjne długie metraże emitowane przez Showtime.
W 2002 roku Duchovny zagrał w „Full frontal: Wszystko na wierzchu” („Full frontal”) Stevena Soderbergha, z Julią Roberts, Georgem Clooney’em i Davidem Hyde’m Pierce’em. Można go było obejrzeć także w telewizji – zagrał między innymi w „Life with Bonnie” swojej przyjaciółki, Bonnie Hunt – prezentera pogody, Johny’ego Volcano (nominowano go za tę rolę do nagrody Emmy w 2003 roku). Prócz tego, zagrał także w „Seksie w wielkim mieście” („Sex and the City) – jako były chłopak granej przez Sarah Jessicę Parker Carrie Bradshaw.
W 2005 roku wyreżyserował swój pierwszy film – „Głowa do góry” („House of D.), do którego napisał także scenariusz i zagrał jedną z ról. W filmie wystąpili Robin Williams i Anton Yelchin. Film opisuje młodość, ze wszystkimi jej bolączkami i radościami.
Duchovny zagrał także w „Trust the man” , komedii romantycznej z Julianne Moore i
„The TV Set” w reżyserii Jake’a Kasdana. Wciąż próbował też swoich sił jako reżyser – nakręcił jeden z odcinków serialu „Kości” („Bones”) stacji FOX, w którym główne role grają David Boreanaz i Emily Deschanel.
Ostatnio mogliśmy go oglądać w „Drugiej szansie” („Thing We Lost In The Fire”) z Halle Berry i Benicie Del Toro, a także „Sekrecie” („The Secret”) w reżyserii Vincenta Pereza, wyprodukowanym przez Luca Bessona.
Jego żoną jest aktorka, Tea Leoni. Mają dwójkę dzieci – córkę i syna.

GILLIAN ANDERSON (Dana Scully) urodziła się w Chicago, Illinois. Gdy miała dwa latka, rodzice zadecydowali o przeprowadzce do Londynu, gdzie rodzina spędziła dziewięć lat. Potem wrócili do Stanów i zamieszkali w Grand Rapids, Michigan.
Przygodę z aktorstwem zaczęła od kółka teatralnego w liceum. Skończyła wydział aktorski w prestiżowej Goodman Theater School na chicagowskim DePaul University. W wieku 22 lat wyruszyła do Nowego Jorku robić karierę.
Występowała w „Absent Friends” Alana Ayckborne’a wystawianych przez Manhattan Theatre Club. W 1991 roku otrzymała za swoją rolę Theatre World Award. Zagrała też w „The Philantropist” Christophera Hamptona wystawianym w Long Wharf Theater (New Heaven, Connecticut). Niedługo potem postanowiła przenieść się do Los Angeles, by grać na małym i dużym ekranie.
We wrześniu 1993 roku wzięła udział w castingu, do nowego serialu FOXa – „Z Archiwum X”. Starała się o rolę Dany Scully, która przyniosła jej międzynarodową sławę i uznanie. W ciągu dziewięciu lat pracy nad serialem, nagrodzono ją dwoma Screen Actors Guild Awards, jedną Emmy i Złotym Globem. W 1998 roku powtórzyła swoją rolę w filmie na podstawie serialu – „Z Archiwum X: Pokonać Przyszłość”. Rok później, jako pierwsza kobieta, napisała i wyreżyserowała jeden z odcinków serialu – „All Things”.
Wystąpiła między innymi w „Potężnym i szlachetnym” („The Mighty”) z Kieranem Culkinem i „Grze w serca” („Playing by hart”) z 1998 roku. Partnerowała Ellen Burstyn, Seanowi Connery’emu, Angelinie Jolie i Madeleine Stowe.
W grudniu 2000 roku wypuszczono „Świat Zabawy” („House of Mirth”) Terrence’a Daviesa. „Rolling Stone”, „Entertainment Weekly”, „Newsday”, „New York Daily News”, „The Village Voice”, czy „The New York Press” wymieniały go na liście dziesięciu najlepszych filmów roku. Za rolę Lily Bart, Anderson otrzymała British Independent Film Award i Best Performance Award od Village Voice Film Critic’s Poll.
Anderson uhonorowano także nagrodą publiczności na IFTA Awards – za rolę w „The Mighty Cell” w reżyserii Perse’a Elliota, gdzie zagrała u boku Roberta Carlyle’a. Gościnnie wystąpiła także w „Tristram Shanndy – wielka bujda” („Tristram Shandy: A Cock and Bull Story) – jej rolę pozytywnie ocenili krytycy w Stanach i poza nimi.
BBC podjęło się adaptacji powieści Karola Dickensa – „The Bleak House”. Anderson zagrała w mini-serialu rolę Lady Dedlock. Otrzymała za nią nominację British Academy of Film and Television Awards w 2006 roku.
Ostatnio zagrała w „How To Lose Friends & Alienate People”, obok Jeffa Bridgesa i Megan Fox, a także w „Boogie Woogie” Duncana Warda. Podłożyła także głos pod Królową Vorkanę w animowanej komedii „Robbie the Reindeer In Close Encounters of the Herd Kind”. Niedawno mogliśmy ją oglądać w roli Sarah Merrit w „Ostatnim Królu Szkocji” („The Last King of Scotland”) w reżyserii Kevina McacDonalda, gdzie zagrała obok Foresta Whitakera. Wystąpiła także w „W odwecie” („Straightheads”) napisanym i wyreżyserowanym przez Dana Reeda.

AMANDA PEET (Dakota Whitney) jest wszechstronnie utalentowaną aktorką znaną z licznych ról w komediach romantycznych, dramatach i thrillerach. Oglądaliśmy ją ostatnio w „Chłopcu z Marsa („Martian Child”) Johna Cusacka i w „Studio 60” (Studio 60 on the Sunset Strip) Alana Sordina, gdzie wcieliła się w Jordan McDeere. Zagrała tam u boku Matthew Perry’ego i Bradleya Whitforda. Ponadto, użyczyła głosu w filmie „Terra” – razem z Luke’em Wilsonem, Evan Rachel Wood i Dennisem Quaidem.
Obecnie pracuje nad niezależnym „Real Men Cry”, gdzie gra u boku Marka Ruffalo i Ethana Hawke’a; niedługo ruszą zdjęcia do komediodramatu Nicole Holofcener (o nieznanym jeszcze tytule) produkcji Sony Pictures Classics, gdzie zagra u boku Catherine Keener.
W 2006 roku, Peet zadebiutowała na Broadwayu – w komedii Neila Simona „Barefoot In Park”. Razem z Patrickiem Wilsonem zagrali nowożeńców mieszkających w Greenwich Village w latach sześćdziesiątych XX wieku. W zeszłym roku wystąpiła dobrze przyjętej przez krytykę sztuce Neila Labute’a – „This Is How It Goes”, gdzie zagrała razem z Benem Stillerem i Jefrrey’em Wrightem.
Ma na koncie udział w nominowanej do Oscara „Syrianie”, w której zagrali także Matt Damon, George Clooney i Chris Cooper. W 2005 roku wystąpiła u boku Ashtona Kutchera w „Zupełnie jak miłość” („A Lot Like Love”). Poza tym, zagrała razem z Willem Ferrellem w „Melinda i Melinda”(„Melinda and Melinda”) Woody’ego Allena, „Jak ugryźć dziesięć milionów” („The Whole Nine Yards”) i „Jak ugryźć dziesięć milionów 2” („The Whole Ten Yards”), a także w hicie 2003 roku – „Lepiej późno, niż później” („Something’s Gotta Give”) z Jackiem Nicholsonem i Diane Keaton. Ponadto, do jej filmografii możemy dopisać „Tożsamość” z Johnem Cusackiem i Rayem Litotą. W 2002 roku zagrała w „Bez przedawnienia” („High Crimes”), u boku Samuela L. Jacksona, Bena Afflecka i Sydney’a Pollacka. W tym samym roku wcieliła się w uzależnioną od narkotyków kochankę Jeffa Goldbluma w „Ucieczce od życia” („Igby Goes Down”). Zdobyła też sympatię widzów grając Jack, w serialu „Jack i Jill” („Jack and Jill”).
Pochodzi z Nowego Jorku, ukończyła historię amerykańską na Columbia University. Uczyła się też aktorstwa od Uty Hagen, która namówiła ją do zostania aktorką.

BILLY CONNOLLY (ojciec Joseph Crissman) jest najbardziej znany ze swoich dokonań komediowych. Wzruszająco zagrał Johna Browna w świetnie przyjętej „Jej wysokości, pani Brown” („Mrs. Brown”). Jako komik zjeździł cały świat. Jego najnowsze filmy, to „Fido” („Fido”), „Garfield 2” („Garfield 2: A Tale of Two Kitties”), „Lemony Snicket: Seria Niefortunnych Zdarzeń” („Lemony Snicket: A Series Of Unfortunate Events”), „Ostatni Samuraj” (The Last Samurai”) i „Linia Czasu” („Timeline”). Wcześniej zagrał w „Białym Oleandrze” („White Oleander”) Petera Kosminsky’ego , „Świętych z Bostonu” („Boondock Saints”) Troya Duffy’ego , „Wspaniałym Joe” („Beautiful Joe”) Stephena Metcalfe’a, „Co za tupet!” („An Everlasting Piece”) Barry’ego Levinsona, „Oszustach” („The Impostors”) Stanley’a Tucciego, „Rozgrzeszeniu” („Absolution”) z Richardem Burtonem, „Snajperze Hugh” („Bullshot”), „Wodzie” („Water) z Michaelem Cainem, „Wielkim człowieku” („The Big Man” AKA „Crossing the Line”) z Liamem Nelsonem, „Mupetach na wyspie Skarbów”, „Gabriel and Me”, „Czymś dla panów” („Gentleman’s Relish”) i „Człowieku, który procesował się z Bogiem” („The Man Who Sued God”). Ma na koncie także udział w produkcjach BBC – „Down Among the Big Bad Boys” i „The Life And Crimes Of Deacon Brody”. Użyczył głosu w „Pokahontas” („Pocahontas”) i „Sezonie na misia” („Open season”)
Najbardziej znany jest z roli w serialu „Head of the Class” i jego spin-offu „Billy”. Występował także w sitcomie „Perła”(„Pearl”) z Rheą Perlman i Malcolmem MacDowellem, programach komediowych HBO i BBC, zrealizował także sześciu-odcinkowy dokument o swojej ukochanej ojczyźnie – „Billy Connolly’s World Tour of Scotland” i „The Bigger Picture” poświęcone szkockiej sztuce. Na koncie ma też „25 BC”, „Billy and Albert”, „An Audience with Billy Connolly”, „Billy Connolly Live” i „Live ‘94”.
Dla podkreślenia różnorodności projektów, w które się angażuje, wymieńmy też „Androcles and the Lion” zrealizowane przez BBC, szkocką operę „Die Fleidermaus” i napisaną przez samego Connolly’ego sztukę „The Red Runner”, wystawianą na Edinburgh Festival.
Zaczynał jako muzyk – jeździł w tournee z Gerry’m Rafferty’m i zespołem folkowym The Humblebums. Jego humorystyczne zapowiedzi były gorąco przyjmowane przez publiczność i w 1971 roku zagrał pierwszy koncert solowy. To doprowadziło do nagrania „The Great Northern Welly Boot show” – mieszanki muzyki i anegdot. Wydał podwójny album, a jego singiel „D.I.V.O.R.C.E” dotarł na pierwsze miejsca list przebojów. Od tamtej pory wydał kilka nagrań komediowych i książek.

ALVIN „XZIBIT” JOINER (agent Mosley Drummy) pochodzi z Detroit. Jako nastolatek przeniósł się do Los Angeles. Młodo rozpoczął karierę raperską – w 1996 roku wydał album „At the Speed of Life”, na którym znalazły się takie klasyki, jak „Paparazzi” i „Foundation”. Z kolejnej płyty, „40 Dayz and 40 Nightz” pochodzi „What U C is what U Get”, do którego nakręcono kontrowersyjny teledysk. Trzecia płyta Xzibita, „Restless”, pokryła się platyną, kawałki takie, jak „B**ch please” nagrany ze Snopp Dogiem, czy „X” odniosły wielki sukces. Artysta jeździł w trasy z takimi muzykami jak Eminem, Dr. Dre, Snopp Dog, czy Linkin Park. Kolejne dwa albumy – „Man Vs. Machine” z 2002 roku i „Weapons of Mass Destruction” z 2004 roku zdobyły status Złotych Płyt, podobnie jak jego ostatni album „Full Circle” z 2006 roku.
Przeniósł swoje zdolności na srebrny ekran – zagrał w „Ósmej Mili” („8 Mile”) Curtisa Hensona, razem z Eminemem. Po tej roli, MTV złożyło mu propozycję, która zmieniła bieg jego kariery. Ogromny sukces programu „Odpicuj mi brykę” („Pimp my Ride”) udowadnia, że Xzibit kryje w sobie wiele talentów. Trwa właśnie czwarta seria programu o przerabianiu zdezelowanych samochodów w wymarzone auta. Jest emitowany w ponad czterdziestu krajach na całym świecie.
Xzibit ma też na koncie gościnny występ w „CSI: Kryminalnych zagadkach Miami” („CSI: Miami”), po którym zagrał dużą rolę w „XXX 2” Następny Poziom” („XXX: State of The Union”) Lee Tamohotiego, u boku Ice Cube’a i Samuela L. Jacksona. Wcielił się w Zeke’a, specjalistę od broni. Następnie zagrał Dextera w filmie z 2005 roku „Wykolejony” („Derailed”), w którym wystąpili też Jennifer Aniston i Clive Owen. Reżyserią zajął się Mikael Håfström. Jedną z głównych ról, zagrał w 2006 roku w filmie „Gang z boiska” („Gridiron Gang”) Phila Joanou, wyprodukowanym przez Columbia Pictures. Wcielił się w Malcolma Moore’a, a partnerował mu The Rock. Podłożył też głos pod Chiefa Grizzly’ego w „Czerownym Kapturku – historii prawdziwej” („Hoodwinked”).

O TWÓRCACH FILMU:
CHRIS CARTER (reżyseria/scenariusz/produkcja) został określony przez „Time Magazine” mianem „telewizjonera” i „jasnowidza, któremu udało się przemienić historię o kosmitach i poszukiwaniach prawdy, w kultowy fenomen zdobywający miliony fanów na całym świecie.”
„Z Archiwum X” emitowano w ponad sześćdziesięciu krajach i stworzony o nim tysiące stron internetowych. Serial przez dziewięć sezonów wyświetlał FOX, nagrodzono go Emmy, trzema Złotymi Globami, Peabody i pięćdziesięcioma dwoma nominacjami do Emmy. Serial wywarł tak ogromny wpływ, że w 1997 roku „Time” umieścił Cartera na liście dwudziestu pięciu najbardziej wpływowych ludzi Ameryki.
Jako scenarzysta, Carter był nominowany do Emmy i Writers Guild Award, za pracę reżyserską uhonorowano go Emmy i trzema nominacjami do Directors Guild Award. W ramach swojej firmy, Ten Thirteen Productions, wyprodukował takie seriale, jak „Ryzykowna Gra” („Harsh Realm”), „Millenium” i „Samotni strzelcy” („The Lone Gunmen”) – wszystkie trzy zgłębiały tematykę zapoczątkowaną przez „Z Archiwum X”.
Latem 1998 roku, Twentieth Century Fox wypuściło pierwszy film na podstawie serialu – „Z Archiwum X: Pokonać Przyszłość”. Zarobił ponad sto osiemdziesiąt pięć milionów dolarów na całym świecie. Carter był współtwórcą scenariusza i producentem.
Carter urodził się i wychował w Los Angeles. W 1979 roku skończył dziennikarstwo na Long Beach State University. Jako zapalony surfer, po studiach zaczął pisać do magazynu „Surfing”. Przez pięć lat podróżował po świecie i jako redaktor techniczny opisywał życie surferów.
W 1985 roku zaczął pisać dla Walt Disney Studios, w 1992 roku rozpoczął współpracę z Twentieth Century Fox, gdzie zaczął pracować nad własnymi projektami.
Mieszka w Malibu i Montecito, wraz ze swoją żona, Dori.

FRANK SPOTNITZ (scenariusz/produkcja) jest zdobywcą kilku nagród, znanym głównie ze swojej pracy nad serialem „Z Archiwum X”, któremu poświęcił osiem lat. Cztery lata był jego producentem wykonawczym, przez trzy zasiadał na fotelu prezesa firmy Ten Thirteen Productions swojego kolegi, Chrisa Cartera. Wyreżyserował dwa odcinki serialu, współtworzył scenariusze do ponad czterdziestu z nich – między innymi nagrodzonego Emmy „Memento Mori (który napisał wraz z Carterem, Vince’em Gilliganem i Johnem Shibanem).
Po zakończeniu serialu w 2002 roku wraz z Michaelem Mannem produkował dla CBS „Wydział Kryminalny” („Robbery Homicide Division”).
W 2005 roku zajął się produkcją serialu „Night Stalker” dla ABC Television, w którym wystąpili Stuart Townsend i Gabrielle Union. Obecnie jest producentem wykonawczym „Samurai Girl”, która będzie miała premierą w sierpniu 2008 roku na kanale ABC Family.
W 1994 roku dołączył do scenarzystów „Z Archiwum X”, pisząc nie tylko odcinki o zamkniętej fabule, ale i te, związane ze swoistą mitologią serialu, dotyczące teorii spisku i kosmitów.
Za swoją pracę nad serialem otrzymał trzy Złote Globy, Peabody i trzy nominacje do Emmy.
Był współproducentem i współtwórcą pierwszego filmu opartego na serialu – „Z Archiwum X: Pokonać Przyszłość” z 1998 roku. Ponadto, był producentem wykonawczym „Millenium” (w latach 1997-1999), a także produkowanych przez Ten Thirteen „Ryzykownej gry” („Harsh Realm”) i „Samotnych strzelców” („The Lone Gunmen”). Planuje też realizację dokumentu o kalifornijskim pisarzu, Johnie Fante.
Zaczynał karierę od pisania do gazet, pracował między innymi dla United Press International i Associated Press and Entertainment Weekly.
Urodził się w Japonii, skończył literaturę angielską na UCLA, a także scenopisarstwo w American Film Institute.

BRENT O’CONNOR (produkcja wykonawcza) wyprodukował „Kuloodpornego” („Bulletproof Monk”) z Chow Yun-Fatem i Seanem Williamem Scottem, „Scooby’ego Doo 2” Potwory na Gigancie” („Scooby Doo 2”), „Męski sport” („We Are Marshall”), „Firewall” z Harrisonem Fordem, a także thriller przygodowy z 2005 roku – „Elektrę” z Jennifer Garner. Był też współproducentem „K:19” („K-19: The Widowmaker”) z Harrisonem Fordem i Liamem nelsonem.
Zaczynał karierę od pracy agenta w IATSE. Był kierownikiem produkcji takich filmów, jak „Szósty dzień” („The Sixth Day”) z Arnoldem Schwarzennegerem, „Wyścig Szczurów” (The Rat Race”) z Whoopi Goldberg, Cubą Goodingiem Jr, Johnem Cleese’em i Rowanem Atkinsonem, nagrodzony Oscarem „Buntownik z wyboru” („Good Will Hunting”) Gusa Van Santa z Mattem Damonem, Robinem Williamsem i Benem Affleckiem; „Siedem lat w Tybecie” (Seven Years In Tibet”) z Bradem Pittem, a także „Eye See You”, „Jumanji”, „Śmiertelny rejs” („Deep Rising”), „Grzeczny świat” („Disturbing Behavior”) i „Andre”.

BILL ROE, ASC (zdjęcia) pracował z Chrisem Carterem przy serialu „Z Archiwum X”, gdy zdjęcia przeniesiono z Vancouver do Los Angeles.
Można powiedzieć, że Roe wychowywał się na planach zdjęciowych. Jego ojciec, Jack Roe, był asystentem reżysera i kierownikiem produkcji. Wielokrotnie pracował z legendarny Herbertem Rossem. Jako dziecko, Roe spędził na planach filmowych dużo czasu – między innymi podczas zdjęć do „Willy’ego Wonki i fabryki czekolady” w Niemczech. Kręcił się wśród ekipy, ale ojciec przestrzegł go, że jeśli zdecyduje się na pracę w filmie, to ma zostać kamerzystą.
Zaczynał w 1978 roku jako asystent operatora kamery, Owena Roizmana, podczas pracy nad „Sgt. Pepper's Pepper's Lonely Heart Club Band”. W 1983 roku został drugim asystentem operatora, Victora Tempera, podczas kręcenia „Pana Mamuśki” („Mr. Mom”), a następnie pierwszym asystentem („Wielka przygoda Pee-Wee Hermana” („Pee-wee's Big Adventure”)), aż w końcu operatorem. Pracował z najlepszymi z najlepszych – Billem Frakerem, Laszlo Kovacsem, Billem Butlerem, Michaelem Chapmanem, Adamem Greenbergiem, Michaelem Watkinsem i specjalistą od reklam telewizyjnych, Joe’em Pytką. Mówi, że wszyscy oni odcisnęli na nim piętno.
Watkins powierzył Roe’owi rolę operatora, gdy kręcił w 1997 roku film telewizyjny „Okiełznać furię” („Detention: The Siege at Johnson High”). Rok później wyprodukował i wyreżyserował serial „Brooklyn South” i ponownie zatrudnił Roe’a. W 1999 roku, Roe został operatorem „Z Archiwum X”. Nakręcił około osiemdziesięciu pięciu odcinków, czterokrotnie nominowano go do American Society of Cinematographers Outstanding Achievement Award. Otrzymał ją dwukrotnie – za odcinek „Driver” z 1999 roku i za „Agua Mala” z 2000 roku. Pozostałe nominacje otrzymał za „Patience” (2001) i „This Is Not Happening” (2002). W roku 1999 i 2001 nominowano go także do nagrody Emmy.

MARK FREEBORN (scenografia) współpracował z Chrisem Carterem przy pierwszej serii „Samotnych Strzelców” (The Lone Gunmen”), trzech seriach „Millenium” i jednej serii „Ryzykownej gry” („Harsh Realm”) (wszystkie produkowane przez Fox Television). Studiował na wydziale sztuk pięknych Queens University i architekturę w Algonquin College (Ottawa). Projektowaniem zajmuje się od wczesnych lat siedemdziesiątych XX wieku.
Pracował między innymi przy „Trick’r Treat”, „Facecie pełnym uroku” („Good Luck Chuck”), „Krwawych świętach” („Black Christmas”), „Oszukać Przeznaczenie 3” („Final Destination 3”), „Willardzie”, „Agencie, podaj łapę” („See, Spot, Run”), „Ofiarach losu” („Screwed”), „Kuzynach” („Cousins”), „Rodzinie zastępczej” („Immediate family”), „Bingo”, „Polu miłości” („Love Field”), „Daleko od domu-przygody żółtego psa”(„Yellow Dog”), „Pittsburghu” i „Digger” (za którego otrzymał nominację do nagrody Genie).
Dla telewizji realizował między innymi „Dowody Zbrodni” („Cold Case”), „A Child Is Missing”, „Pogoń za prawdą” („Dying To Remember”), „Shadow of a Stranger”, „Udaremnione zamiary” („Sexual Advances”), „Still Not Quite Human”, „Wszystko, aby przeżyć” („Anything To Survive”), „Zagubioną tożsamość” („The Lady Forgets”), a także pilotażowe odcinki takich seriali, jak „Cień Anioła” („Dark Angel”), „Tarzan”, „Missing Persons”, i „Big Girls Don’t Cry”. Pracował także przy „Bionic Woman”, „Reunion”, „Tru Calling” „The Marshall” i „Wolf Lake”.
Film krótkometrażowy „A Feeling Called Glory” otrzymał w 2000 roku Leo Award, za najlepszą scenografię, która była dziełem Freeborne’a.

RICHARD A. HARRIS (montaż) jest wielokrotnie nagradzanym montażystą, którego kariera trwa już ponad czterdzieści lat i obejmuje wszystkie gatunki filmowe – od politycznej satyry komentującej społeczną rzeczywistość, po komedie, dramaty, filmy akcji i science fiction.
Ma na koncie Oscara, American Cinema Editors Award i Golden Satellite Award. Nominowano go do nagrody BAFTA, za pracę nad „Titaniciem” Jamesa Camerona. Za „Terminatora 2: Dzień Sądu” („Terminator 2: Judgement Day”) nominowano go do Oscara, American Cinema Editors Award, a także do nagrody Eddie za film telewizyjny „Świadek oskarżenia” („Indictment: The McMartin Trial”) z 1995 roku i „Prawdziwe kłamstwa” („True Lies”) z 1994 roku.
Pracował także nad „Szaleńczym zjazdem” („Downhill Racer”), „Kandydatem” („The Candidate”), „Bodyguardem” („The Bodyguard”) „Strasznymi misiami” („The Bad News Bears”), „Uśmiechem” („Smile”), „Fletchem” i „Historią z Los Angeles” („L.A Story”)
Wyreżyserował wiele anty-nikotynowych i anty-narkotykowych reklam społecznych dla Conrad Hilton Foundation. Był konsultantem na planie dokumentów Davida Crosby’ego i Roba Thomasa, wykłada w collegach (między innymi swojej Alma Mater – USC), zasiada jako juror na festiwalach filmowych, między innymi Taos, Reno i Santa Barbara.
Jego hobby, to prowadzenie winnicy – produkuje między innymi wino Viognier.

MARK SNOW (muzyka) skomponował muzykę do ponad stu filmów, seriali i filmów telewizyjnych. Otrzymał ponad tuzin nagród Emmy i ASCAP. Ostatnio, był jedynym amerykańskim kompozytorem nominowanym do nagrody César, na festiwalu filmowym we Francji – za „Prywatne lęki w miejscach publicznych” („Coeurs”) legendy kina, Alana Resnaisa. W zeszłym roku został pierwszym kompozytorem, którego uhonorowano go prestiżową Golden Note Award – za znaczący wpływ na rozwój muzyki. Poprzednio otrzymali je między innymi Elton John, Sean Combs i Stevie Wonder.
Jednym z elementów, które złożyły się na sukces „Z Archiwum X”, jest mrożąca krew w żyłach muzyka z czołówki
Komponował do takich seriali, jak „Starsky i Hutch”, „Disturbing Behavior”, „Tajemnice Smallville” („Smallville”) i „Zaklinacz dusz” („Ghost Whisperer”). Jest wszechstronnie utalentowany i jego kompozycje, to zarówno grane przez orkiestry utwory, jak i muzyka elektroniczna.
Urodził się na nowojorskim Brooklynie i w wieku dziesięciu lat zaczął się uczyć gry na pianinie. Uczył się w Manhattan's High School of Music and Art., studiował na prestiżowej Juilliard School of Music, gdzie jego nauczycielem był między innymi Earle H. Hagen (który skomponował motyw przewodni „The Andy Griffith Show”). Wraz ze swoim współlokatorem, Michaelem Kamenem, założył The New York Rock and Roll Ensemble. Zespół grał mieszankę rocka i muzyki klasycznej, zauważyli ich pracownicy Atlantic Records. W efekcie, koledzy nagrali pięć płyt i pojechali w tournee po kraju.
Po rozpadzie zespołu, Snow przez krótki czas pracował jako producent muzyczny. Zainspirowany muzyką z „Planety Małp” („Planet of the Apes”), zrozumiał, że pragnie komponować do filmów. Wraz z żoną, Lynn, przeprowadził się do Los Angeles. Po pół roku otrzymał pierwsze zlecenie – skomponowanie muzyki do odcinka serialu Aarona Spellinga „The Rookies”. To był początek jego kariery.
Nazwisko Snowa jest kojarzone z takimi serialami, jak „Starsky i Hutch” („Starsky and Hutch”), „Hart to Hart”, „Dynastia” („Dynasty”), „Cagney i Lacey” („Cagney and Lacey:”), „T.J Hooker” i oczywiście „Z Archiwum X”. Za ścieżkę dźwiękową do filmu „Something about Amelia” nominowano go do nagrody Emmy. Wraz z żoną, otrzymał nominację za muzykę do „Zagubionego Capowe’a” („The Lost Capowe”).
W 1993 roku, Fox wyemitował pierwszy odcinek „Z Archiwum X”. Rok później, serial dostał dwie nominacje do nagrody Emmy – jedna z nich, była za muzyczny motyw przewodni. Snow nie wygrał, ale muzyka z czołówki zdobyła popularność na całym świecie. Kompozycje z „Millenium” i „Z Archiwum X” są jego najpopularniejszymi dziełami, ale zdobył też uznanie za utwory orkiestralne – między innymi z „Wdowa po konfederacie mówi wszystko” („Oldest Living Confederate Widow Tells All”), „Dzieci Prerii” („Children of the Dust”) i „20 000 mil podmorskiej żeglugi” („20,000 Leagues Under the Sea”).



FOX MULDER DAVID DUCHOVNY
DANA SCULLY GILLIAN ANDERSON
DAKOTA WHITNEY AMANDA PEET
OJCIEC JOSEPH CRISSMAN BILLY CONNOLLY
AGENT MOSLEY DRUMMY ALVIN "XZIBIT" JOINER
DRUGI PORYWACZ (JANKE DACYSHYN) CALLUM KEITH RENNIE
OJCIEC YBARRA ADAM GODLEY
WYMIZEROWANY ALEX DIAKUN
DRUGA OFIARA NICKI AYCOX
PIERWSZY PORYWACZ (FRANZ TOMCZESZYN) FAGIN WOODCOCK
CHRISTIAN FEARON MARCO NICCOLI
MARGARET FEARON CARRIE RUSCHEINSKY
BLAIR FEARON SPENCER MAYBEE



REŻYSERIA CHRIS CARTER
SCENARIUSZ I PRODUKCJA
FRANK SPOTNITZ & CHRIS CARTER
PRODUKCJA WYKONAWCZA… BRENT O’CONNOR
ZDJĘCIA BILL ROE
SCENOGRAFIA MARK FREEBORN
MONTAŻ RICHARD A. HARRIS
MUZYKA MARK SNOW
KOSTIUMY LISA TOMCZESZYN

Produkcja: Ten Thirteen,
Twentieth Century Fox, 2008