Muzyczno-filmowa fantazja kolorów

   Pomiędzy 21 lipca a 15 sierpnia w ramach wystawy „Synchromie. Musique Optique” w Centrum Sztuki Wro można zapoznać się z filmami, stworzonymi za pomocą specjalnej techniki nazwanej przez artystę „animated sound”, której autorem jest Noran McLaren.

   McLaren stworzył technikę filmową, zwaną pikselizacją. Polega ona na zmywaniu z taśmy filmowej pierwotnej emulsji i  malowaniu kadrów filmu. Zdjęcia mikroskopowe, wykresy i kompozycje abstrakcyjne, łączenie filmu animowanego z dokumentalnym, graficzne reprezentacje dźwięku - to tylko niektóre z technik, stosowanych przez McLarena. Próbował on zintegrować wizualną i akustyczną warstwę filmu – ścieżka dźwiękowa miała być podstawą dla obrazu, który stanowił jej barwne odwzorowanie. Za swoje prace McLaren otrzymał ok. 200 międzynarodowych nagród, w tym Oscara, Złotą Palmę i BAFTA.

   Program wystawy zaprezentowanej w Centrum Sztuki Wro obejmuje następujące prace: „Fiddle-de-dee” (1947), „Begone Dull Care” (1949), „Test A for Synchromy” (lata 60.), „Test B for Synchromy” (późne lata 60.), „Synchromy” (1971), „Lines: Verical” (1960), „Lines: Horizontal” (1962), „Pas de deux” (1968), „McLaren’s Negatives” (2006). Spośród filmów zaciekawia w szczególności „Begone Dull Care” – muzyczno-filmowa „fantazja kolorów”.

   W „Begone Dull Care” na ekranie oglądamy zespoły rożnego rodzaju plam w szerokiej skali odcieni, poruszających się i zmieniających w rytmie lekkiej muzyki o jazzowym charakterze. Kilkunastominutowy film jest zróżnicowany – początkowa przewaga plam, kresek, kropek, „łapek”, maźnięć, rys, spirali i drobnych figur geometrycznych przy muzyce skocznej, ustępuje  sporadycznie pojawiającym się przy podkładzie spokojnego pianina pasom czerni. I chyba jedynie po to, aby po chwili znów stać się wręcz rockandrollową burzą zagęszczonych czerwono-żółto-czarnych kształtów i plam. Inna, warta uwagi „produkcja” McLarena, to choćby „Pas de deux” – piękna „muzyczna historia” w której  mamy możliwość obserwować ruchy zwielokrotnionej postaci tancerzy, których przemieszczaniu się towarzyszą wibrujące, esencjonalne dźwięki. 

   Twórczość McLarena jest zjawiskiem unikalnym, uderzającym widza, początkowo być może nie do końca zrozumiałym, ale w miarę jej obserwowania  – absorbującym, zabawnym, inspirującym. Tej wystawy nie można potraktować obojętnie.

Tekst: Alicja Jasiók

Więcej o wystawie