Opera Wrocławska | repertuar na wrzesień i październik

Opera Wrocławska jest jednym z największych i najbardziej znaczących teatrów operowych w Polsce. Od 2016 roku działa pod kierunkiem Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego, dyrygenta współpracującego z czołowymi teatrami operowymi i orkiestrami filharmonicznymi w kraju i za granicą.


Obecny repertuar obejmuje przede wszystkim wielką klasykę operową , w szerokim przekroju historycznym i stylistycznym – od dzieł Mozarta (Czarodziejski flet, Cosi fan tutte, Wesele Figara), poprzez Rossiniego (Cyrulik sewilski), Verdiego (Nabucco, Traviata, Aida, Rigoletto, Falstaff), Musorgskiego (Borys Godunow), Bizeta (Carmen), Offenbacha (Opowieści Hoffmanna), Moniuszkę (Straszny dwór, Halka), Pucciniego (Cyganeria, Turandot), po Wagnera (Pierścień Nibelunga, Parsifal), a także klasykę baletową – Jezioro łabędzie i Dziadek do orzechów Czajkowskiego, Kopciuszek oraz Romeo i Julia Prokofiewa czy Don Kichot Minkusa.
Od roku 2008 Opera Wrocławska organizuje jedyny w Polsce Festiwal Opery Współczesnej, prezentując spektakle własne oraz produkcje teatrów gościnnych. W ostatnich latach wrocławski zespół przygotował m.in takie tytuły jak Król Roger oraz Hagith Karola Szymanowskiego, Raj utracony Krzysztofa Pendereckiego, Ester Prasquala, Legendy o Maryi Bohuslava Martinu (w koprodukcji z Operą Narodową w Pradze), Matka czarnoskrzydłych snów Hanny Kulenty, czy La libertà chiama la libertà Eugeniusza Knapika.

c.d opisu pod repertuarem


Gdzie:

ul. Świdnicka 35,
50-066 Wrocław


Rezerwacja biletów:

Dział Promocji i Obsługi Widzów
pon. – pt. 8.00 – 16.00
opera@opera.wroclaw.pl
tel. +48 71 370 88 80
tel. +48 71 370 88 81


Sprzedaż biletów:

Kasa Opery Wrocławskiej
pon. – sob. 12.00 – 19.00
niedz. 11.00 – 18.00
tel. +48 71 370 88 18


Kalendarium wydarzeń Wrzesień – Październik 2017

Wrzesień


26.09   11.00-13.50
29.09   11.00-13.50
W krainie Czarodziejskiego fletu, na podstawie W.A. Mozarta

SPEKTAKL FAMILIJNY

„Zamknijcie oczy i posłuchajcie. Tamino jest przerażony. Otacza go ciemny las, nie wie, gdzie jest, widzi tylko tego ogromnego, potwornego węża, który chce go zabić. Wydaje się, że to koniec, a przecież to dopiero początek opery Czarodziejski flet, która bez zapowiedzi wrzuca widza w sam środek akcji” – czytamy w programie do naszej najnowszej premiery skierowanej zarówno do dorosłych, jak i dzieci – spektaklu W krainie Czarodziejskiego fletu bazującego na kanonicznej pozycji repertuaru operowego.

„Ta ostatnia opera Mozarta, który zmarł niestety zaledwie kilka tygodni po jej premierze, jak każde wielkie dzieło kryje w sobie niezmierzone pokłady możliwych interpretacji. To dzięki nim od ponad 225 lat nie schodzi z operowych scen, gdzie Czarodziejski flet wciąż ubierany jest w nowe inscenizacje. Wydaje się przy tym, że niezależnie od wizji reżysera, w tej operze nieustannie działa prawdziwie magiczna moc – moc muzyki. Muzyczne dźwięki fletu i dzwonków pomagają bohaterom, ale cała opera to przecież jedna wielka szkatułka wypełniona czarodziejską muzyką Mozarta. Jak poczuć jej działanie? To bardzo proste. Wystarczy usiąść wygodnie i otworzyć swoje uszy. Na przykład teraz”.


29.09   11.00-11.50  / 13.00-13.50
Karnawał zwierząt, Camille Saint-Saëns

BALETOWY SPEKTAKL FMAILIJNY

„Pomysłem na Karnawał zwierząt jest sen. Wkraczamy do krainy wyobraźni, podróżujemy razem z główną bohaterką przez światy, które są wytworem jej fantazji i przetworzeniem otaczającej rzeczywistości. Nasza bohaterka, Laura, kładzie się spać po dniu pełnym wrażeń. Była w zoo, gdzie podziwiała rozmaite zwierzęta, a potem oglądała spektakl baletowy w operze. Jak to w snach bywa, wszystko miesza się ze wszystkim, tworząc jedną odrealnioną rzeczywistość. We śnie Laury zwierzęta tańczą. Nie są to prawdziwe zwierzęta, ale, znów tak jak we śnie, bliżej nieokreślone postaci – morfy będące drobinami fantazji lub, nazwijmy je też w ten sposób, masą plastyczną wyobraźni Laury. Morfy potrafią przybierać rozmaite kształty i to one zabierają naszą główną bohaterkę w podróż, w trakcie której trafia do szkoły baletowej, spotyka towarzysza podróży, a nawet zamienia się w łabędzia. Po sennym świecie dziewczyny prowadzi nas Narrator, który opowiada o najważniejszych elementach tańca, pokazuje podobieństwa na przykładzie ruchu zwierząt, przybliżając nam piękny i tajemniczy świat tańca i baletu” – opowiada twórca spektaklu, choreografka, Anna Hop.

Spektakl dla widzów młodszych i starszych, druga, obok W krainie Czarodziejskiego fletu familijna premiera Opery Wrocławskiej w sezonie 2016/2017, z jednej strony muzycznie przedstawia zwierzęta znane nam z codziennego życia i dalekich podróży, a z drugiej – w płaszczyźnie choreograficznej – przybliża najmłodszym tajniki sztuki baletowej. Zarówno dla miłośników fauny, jak i amatorów tańca.


Październik 


1.10     18.00
Marcelina Sembrich-Kochańska in memoriam

MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ MUZYKI

„Żadnej dotąd śpiewaczce nie udało się łatwiej zdobyć uznania publiczności Nowego Jorku niż Madame Sembrich. Zdawało się, że już od pierwszej nuty zdobyła sobie uznanie słuchaczy i zanim jeszcze kurtyna opadła po pierwszym akcie, triumf nowej primadonny był zupełny. Brzmienie głosu naszej nowej ulubienicy jest szczególnie czyste i pełne; wspaniale, jakby zupełnie bez trudu osiąga ona najwyższe tony swej partii…”

Marcelina Sembrich-Kochańska należała obok rodzeństwa Reszków do bardzo wąskiego grona polskich artystów, którzy w świecie przedwojennej opery osiągnęli szczyty. Polska śpiewaczka święciła triumfy na scenie nowojorskiej Metropolitan Opera, przez jedenaście sezonów będąc jej primadonną. We Wrocławiu koncertowała kilkakrotnie w latach 80. i 90. XIX wieku; na mapie jej recitali w dawnym Breslau była także Opera Wrocławska. Dziś, dokładnie 130 lat od pierwszego wrocławskiego koncertu Marceliny Sembrich-Kochańskiej spotykamy się w tym samym miejscu. W programie uroczystej gali operowej znajdą się pozycje, które ta artystka miała w swoim repertuarze – arie z oper takich mistrzów bel canta, jak Vincenzo Bellini, Gaetano Donizetti czy Gioacchino Rossini (Norma, Purytanie, Łucja z Lammermooru, Semiramida), czy króla włoskiej opery dziewiętnastowiecznej, Giuseppe Verdiego (Traviata, Rigoletto, Ernani). Podczas koncertu zaprezentują się współczesne mistrzynie koloratury, trzy sopranistki, dla których tradycja Marceliny Sembrich-Kochańskiej jest punktem indywidualnego odniesienia, jak i ważnym momentem w historii polskich sukcesów na zagranicznych scenach operowych. 


3.10     11.00-12.10   /13.00-14.10
24.10   11.00-12.10  / 13.00-14.10
Pchła Szachrajka, Maciej Małecki

SPEKTAKL FMAILIJNY

Na wierszu Jana Brzechwy wychowało się niejedno pokolenie Polaków. Wybitny przedstawiciel Skamandrytów umiał mówić do dzieci, jak rzadko który poeta. Psoty krnąbrnej pchły ubrał w pyszne rymy, które w spektaklu reżyserowanym przez Annę Seniuk mienią się wszystkimi barwami także dzięki muzyce Macieja Małeckiego. Figle solowe, psoty na duet, chóralne potoki żartów budują ciepły, radosny spektakl, który w świat teatru i opery wprowadza nie tylko najmłodszych. A jeśli o „dorosłą” operę chodzi, to pojawia się w spektaklu i ona – aria ze Strasznego dworu Stanisława Moniuszki oraz aria z Toski Giacomo Pucciniego tworzą dodatkowy kontekst do obecności Pchły szachrajki na scenie teatru operowego.


5.10     19.00-22.00
8.10     19.00-22.00
Kopciuszek, Gioacchino Rossini

Gioacchino Rossini jest niezaprzeczalnym królem bel canta. „Piękny śpiew” dający artystom możliwości zaprezentowania mistrzowskiego operowania głosem oraz popisowe arie głównych protagonistów to fundament wszystkich oper Rossiniego, od Cyrulika sewilskiego po Wilhelma Tella. Libretto opery Kopciuszek wywiedzione z bajki Charlesa Perraulta wprowadza widzów w świat klarownych podziałów na dobro i zło, a inscenizacja słynnej Iriny Brook przenosi odwieczny konflikt wartości na grunt współczesnych realiów. Całość, jak to u Rossiniego, zanurzona jest w morzu porywających melodii, co podkreśla komiczny, rozrywkowy charakter samego dzieła.


6.10     19.00-20.30
7.10     19.00-20.30
Femme fatale:
El amor brujo, Manuel de Falla
Carmen – Suita, Rodion Szczedrin

Na wieczór baletowy pod wspólnym tytułem Femme fatale składają się dwie znane pozycje europejskiej literatury baletowej. El amor brujo (Czarodziejska miłość) hiszpańskiego kompozytora Manuela de Falli oraz Carmen – Suita Rodiona Szczedrina oparta na ponadczasowym dziele Georgesa Bizeta Carmen, stają się terenem twórczych poszukiwań Jacka Tyskiego, choreografa-rezydenta Opery Wrocławskiej. Hiszpańskie rytmy, krwisty odcień czerwieni, żywe emocje to wspólne elementy spektaklu, w którego centrum stoi taniec.


7.10     16.00
Przed premierą: Fidelio, koncert kameralny

Przestrzeń Opery inspiruje, daje szerokie możliwości działalności artystycznej także w obszarach mniej oczywistych niż scena. Spotkania z muzyką kameralną nie tylko poszerzają konteksty odbioru nadchodzącej premiery, ale też skracają dystans. Zbliżają odbiorców do postaci kompozytora premierowego tytułu, uświadamiając, że za gęstym potokiem dźwięków stoi rzeczywisty człowiek, ze swymi pasjami, historią, życiem.


9.11     19.00
Reversed, Jojo Mayer & Nerve, Eklektik Orchestra

Tegoroczna edycja festiwalu Eklektik Session odbywającego się w przestrzeniach Wrocławia, będzie miała swój finał w Operze Wrocławskiej. To nieoczywiste połączenie wynika z motywu przewodniego festiwalu, którym w tym roku jest architektura. Finałowy koncert Eklektik Session – Architexture odbędzie się 9 października 2017 na scenie Opery Wrocławskiej – jednego z najbardziej reprezentacyjnych budynków Wrocławia, miejsca nadającego charakter stolicy Dolnego Śląska, który ze względu na swe ponad stuletnie istnienie stanowi pomnik historii i świadectwo uniwersalnych idei estetycznych i architektonicznych łączących różnorodne sztuki.

Tytuł koncertu, Eklektik Orchestra Reversed, znajdzie odzwierciedlenie w układzie widowni. Kierunki zostaną odwrócone i publiczność znajdzie się na scenie, skąd podziwiać będzie mogła nie tylko artystów występujących tego wieczoru, ale też bogato zdobioną, oryginalną widownię Opery Wrocławskiej, w konstrukcji i zdobieniach której spotyka się przeszłość z nowoczesnością.


14.10   19.00 – PREMIERA
15.10   18.00 – PREMIERA
17.10   19.00
Fidelio, Ludwig van Beethoven

Debiutancka opera Ludwiga van Beethovena okazała się ostatnim jego dziełem w tym gatunku. O dziwo, mimo zmagań kompozytora z materią tej synkretycznej sztuki, weszła do kanonu operowego jako dzieło dojrzałe. Do 1805, roku premiery Fidelia, Beethoven pracował w pocie, stawiając czoła oporowi materii. Droga po zwycięstwo wiodła przez nieprzebyte ścieżki, kompozytor zmieniał ilość aktów, kreślił libretto, oddawał je do rewizji, usuwał całe partie, dopisywał gdzie indziej. Marzył też, by dzieło nosiło tytuł Leonora. Choć to w powszechnym mniemaniu opera rewolucyjna, sławiąca wolność i braterstwo, to rewolucji jako takiej w niej niewiele. Przedziwne dzieło największego symfonika wśród kompozytorów operowych jest jednak znakiem swych czasów — klimatu politycznego epoki napoleońskiej i przemian w muzyce, za które jednym z głównych odpowiedzialnych jest sam Beethoven.


18.10   19.00-22.00
19.10   19.00-22.00
Carmen, Georges Bizet

Carmen należy dziś do najpopularniejszych dzieł w światowym repertuarze operowym. Historia Cyganki kochanej namiętną i tragiczną miłością przez Don Joségo, Micaëli i toreadora Escamilla wciąż oczarowuje publiczność hiszpańskim kolorytem, pełną werwy akcją i niezapomnianą muzyką. Adam Frontczak, reżyser spektaklu, burzliwe losy bohaterów zinterpretował jako manifestację pragnienia wolności i dążenie do realizacji wielkich uczuć. Cały spektakl przepojony jest namiętnością, która staje się przyczyną dramatu. Scenografia Pawła Dobrzyckiego przedstawia konflikt między naturą ludzką a rzeczywistością, w której przyszło żyć bohaterom.


21.10   12.00-14.00  / 19.00-21.00
Coppélia, Léo Delibes

W Coppélii uważny widz odnajdzie tę samą historię o szalonym wynalazcy, który chce ożywić lalkę, jaką znamy z Opowieści Hoffmanna Offenbacha. Akcja baletu rozgrywa się w małym galicyjskim miasteczku, a oprócz duetu naukowiec – lalka mamy tam także parę młodych zakochanych, Swanildę i Franza. To właśnie partia Swanildy stanowi najmocniejszy atut tanecznej części spektaklu, wespół z pełną humoru akcją i scenami zbiorowymi. Są polskie akcenty: tancerze wykonują m.in. mazura, brzmi melodia pożyczona od Moniuszki. Dzisiejsze wersje Coppélii (premiera w roku 1870 w choreografii Saint-Léona) najwięcej zawdzięczają rosyjskiej realizacji niezrównanego Mariusa Petipy, ale autor wrocławskiego przedstawienia, włoski reżyser i choreograf, Giorgio Madia, proponuje autorskie spojrzenie na jeden z najczęściej grywanych baletów wszech czasów. Drogowskazem jest dla niego znakomita muzyka francuskiego mistrza Léo Delibesa, zafascynowanego folklorem słowiańskim. Do tych elementów nawiązuje scenografia, którą zobaczymy. Coppélia to druga, po Córce źle strzeżonej, wrocławska inscenizacja Giorgia Madii, związanego niegdyś z zespołami amerykańskimi i baletem Maurice’a Béjarta.


22.10   12.00
23.10   11.00
Operowy Labirynt, spacer z przewodnikiem

Opera Wrocławska zachwyca swą bogato zdobioną widownią. Zadzierając głowę, ujrzeć można oszałamiający blask złota. Można schować się w pluszowych zasłonach lóż, spojrzeć w dół z ostatniego balkonu tak, że wyda nam się, że na scenie poruszają się nie dorośli, a maleńkie ludziki. Ale Opera Wrocławska to nie tylko widownia. Wchodząc na scenę, można policzyć, ile świateł podczas spektaklu pali się nad głowami śpiewaków, skąd pojawia się scenografia, gdy wydaje nam się, że spływa na scenę z nieba. Można też zajrzeć do pracowni, gdzie powstają peruki, a nawet wąsy i brody! Dwa razy w miesiącu przed naszymi widzami otwieramy kulisy Opery. Zapuście się z nami w operowy labirynt i zobaczcie, jak i gdzie rodzi się teatralna magia.

Program wycieczki obejmuje powitanie i wprowadzenie do historii Opery Wrocławskiej, zwiedzanie foyer, widowni, sceny, a także wizytę w pracowniach artystycznych. Rezerwacji miejsc dokonać można za pośrednictwem poczty elektronicznej, pisząc na adres: labirynt@opera.wroclaw.pl. Decyduje kolejność zgłoszeń.


25.10   19.00-22.00
26.10   19.00-22.00
Madame Butterfly, Giacomo Puccini

Madame Butterfly Giacomo Pucciniego, wystawiana z niesłabnącym powodzeniem na największych scenach operowych świata, miała swoją prapremierę w Mediolanie, na deskach Teatro alla Scala w 1904 roku. Po wojnie Opera Wrocławska wystawiła spektakl w roku 1946 (premiera odbyła się pod kierownictwem muzycznym Stefana Syryłło, pieczę nad reżyserią objął nad nią Stanisław Drabik, a nad scenografią Witold Fedorski wraz z Jerzym Feldmanem), a następnie w 1949, 1952 oraz 1993 roku. Po latach nieobecności powróciła na wrocławską scenę w nowej odsłonie w reżyserii Giancarlo del Monaco, który na nowo opowiada historię gejszy Cio-Cio-San, bez pamięci zakochanej w oficerze amerykańskiej marynarki. Swoje uczucie, przypieczętowane przysięgą małżeńską, traktuje dojrzale, podczas gdy porucznik Pinkerton postrzega ten związek jako egzotyczny żart. Gdy musi opuścić Japonię, obiecuje Cio-Cio-San powrót. Wraca, ale na swoich warunkach. Temat uwiedzenia i porzucenia jest obecny w operze nie od dziś. Madame Butteffly wpisuje się świetnie w tę tradycję, pozostając w czołówce najpiękniejszych oper o zawiedzionej miłości.


28.10   19.00-20.00
29.10   18.00-19.00
Requiem d-moll, Wolfgang Amadeus Mozart

Wszyscy pamiętamy tę scenę: jegomość w czarnym płaszczu i masce składa zamówienie na mszę żałobną u oniemiałego ze strachu Mozarta. Ten, przyjmując propozycję, nie wie jednak, że chodzi o muzykę na jego własny pogrzeb. Miloš Forman w swym filmowym arcydziele Amadeusz przydał diabelskich cech Salieriemu, choć w rzeczywistości Requiem d-moll nie było inspirowane ani przez legendarnie już zawistnego adwersarza, ani przez siły nieczyste.

Potęga i artyzm ostatniego w życiu Wolfganga Amadeusa Mozarta dzieła prowokuje do patrzenia nań ze szczególną uwagą. Requiem d-moll KV 626, jeśli odejść od popularnych kontekstów, jest dziełem głęboko zanurzonym w tradycji chrześcijańskiej, z którego fraz wyziera refleksja o końcu i początku. Requiem zabrzmi w Operze Wrocławskiej, ale w wersji poszerzonej o warstwę baletową. Wielkie dzieło na chór, solistów i orkiestrę wzbogaci choreografia Jacka Tyskiego, który przeniesie rozważania eschatologiczne na płaszczyznę tańca.


Stałym elementem repertuaru wrocławskiej sceny operowej są inscenizacje niekonwencjonalne, które częściowo były wymuszone przez trwający remont generalny historycznego gmachu i wynikającą stąd konieczność korzystania z nietypowych miejsc, co stało się niejednokrotnie sporym atutem i prawdziwą zaletą. Spektaklem takim była rozgrywająca się w plenerze Tosca – wrocławski spektakl roku 1998, Requiem Verdiego – nawiązujący do średniowiecznych misteriów spektakl zrealizowany w Katedrze św. Marii Magdaleny, La serva padrona Pergolesiego, Dyrektor teatru Mozarta – umiejscowiona w barokowej Auli Leopoldyńskiej, Wesele Figara Mozarta – wśród krużganków Muzeum Narodowego, czy też będąca wielkim sukcesem Gioconda wystawiana na wodach Odry.
Doroczne uwieńczenie sezonu stanowią od roku 1997 największe w Polsce superprodukcje operowe realizowane w Hali Stulecia lub też wystawiane w formie wielkich inscenizacji plenerowych dla wielotysięcznej widowni, wśród gigantycznych dekoracji, z udziałem gwiazd europejskich i światowych scen operowych, setek wykonawców, statystów i zwierząt. W roku 1997 i 2003 była to Aida, w 1998 i 2005 – Carmen, w 1999 i 2001 – Nabucco, w 2000 i 2003 – Trubadur, w 2001 i 2002 – Carmina Burana, w 2001 i 2002 – Straszny Dwór, w 2002 i 2004 – Skrzypek na dachu, w 2003 Gioconda oraz Złoto Renu, w 2004 – Walkiria, w 2005 – Zygfryd, w czerwcu 2006 – Zmierzch Bogów oraz cała wagnerowska tetralogia Pierścień Nibelunga w październiku 2006, zaś w roku 2007 Borys Godunow.
W czerwcu 2007 roku, w ramach Letniego Festiwalu na Wodzie, Opera Wrocławska zrealizowała na Pergoli spektakl Gaetano Donizettiego Napój miłosny, rok później Otella na Wyspie Piasek, natomiast w roku 2010 – Turandot na Stadionie Olimpijskim. W kolejnych latach wystawione zostały: Kniaź Igor Aleksandra Borodina, Bal maskowy Giuseppe Verdiego, Skrzypek na dachu Josepha Steina, Jerry’ego Bocka i Sheldona Harnicka, Poławiacze pereł Georgesa Bizeta, Makbet i Rigoletto Giuseppe Verdiego.

W 2015 r. na Pergoli przy Hali Stulecia wystawiony został Latający Holender Richarda Wagnera. Zwieńczeniem 70. Jubileuszowego sezony Opery Wrocławskiej było widowisko Hiszpańska noc z Carmen – Zarzuela Show na Stadionie Wrocław. Spektakl zorganizowany został w ramach programu Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Hiszpańska noc z Carmen – Zarzuela Show to międzynarodowy projekt artystyczny przygotowywany przez Operę Wrocławską od 2013 r. we współpracy z artystami i choreografami z Hiszpanii. Jego efektem było wielkie widowisko muzyczno-taneczne, w którym wzięło udział ponad 500 wykonawców, a uczestniczyło razem prawie 25 tysięcy widzów.

Do dzieci i młodzieży szkolnej kierowany jest natomiast specjalny cykl spektakli o charakterze edukacyjnym, pod nazwą Tajemnicze królestwo – opera dla dzieci.
Zespół Opery Wrocławskiej regularnie gości na scenach teatrów w Niemczech (m.in. na Festiwalu w Xanten oraz Regensburgu), Luksemburgu, Holandii, Wielkiej Brytanii, Francji i na Cyprze.


Dyrektor Opery Wrocławskiej: Marcin Nałęcz-Niesiołowski

Urodził się w 1972 roku w Gdyni. W roku 1996 z wyróżnieniem ukończył studia w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie dyrygentury symfoniczno- operowej prof. Bogusława Madey’a.
Od stycznia 1997 do kwietnia 2011 roku pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego Filharmonii Białostockiej, a następnie, od 2005 roku, Opery i Filharmonii Podlaskiej.

Artysta prowadzi ożywioną działalność koncertową, współpracując z czołowymi teatrami operowymi i orkiestrami filharmonicznymi w kraju. Występuje także na wielu estradach świata – w USA, Wielkiej Brytanii, Korei, Meksyku, Maroku, Hiszpanii, Estonii, Finlandii, Litwie, Łotwie, Ukrainie, Rosji, Białorusi, Niemczech, Szwecji, Francji, Belgii i Portugalii. Jest także dyrektorem artystycznym i dyrygentem Warszawskiej Orkiestry Kameralnej „Filharmonia” oraz dyrygentem gościnnym Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie.

Wraz z Orkiestrą Opery i Filharmonii Podlaskiej zrealizował liczne tournées zagraniczne. W sierpniu 2005 roku z pianistą Stanisławem Drzewieckim wystąpił w Parlamencie Europejskim w Brukseli w koncercie inaugurującym obchody 25. rocznicy powstania „Solidarności”. W czerwcu 2006 roku poprowadził wykonanie Jutrzni Krzysztofa Pendereckiego w Smolnym Soborze w Sankt Petersburgu z udziałem solistów i chórów rosyjskich. W 2009 roku wystąpił w Berwald Halle w Sztokholmie i siedzibie Orkiestry Symfonicznej w Goeteborgu. W grudniu 2009 roku Orkiestra Opery i Filharmonii Podlaskiej pod jego batutą zagrała koncerty w Wielkiej Brytanii, gdzie w ramach obchodów Roku Polskiego Polska ! Year, wystąpiła w londyńskiej Cadogan Hall, a także w Royal College of Music.
Artysta często włącza do swoich programów koncertowych utwory polskich kompozytorów, w tym dzieła twórców mniej znanych, tworzących na emigracji. Jego nagrania dzieł Aleksandra Tansmana i Zygmunta Stojowskiego spotkały się z bardzo dobrym przyjęciem w kraju (nominacje do Fryderyka) i za granicą (płyta z utworami Stojowskiego, w lutym 2009 otrzymała prestiżową nagrodę Editor’s Choice Gramophone). W kwietniu 2012 otrzymał nagrodę Fryderyk za album z dziełami Ignacego Jana Paderewskiego – Koncertem fortepianowym i Fantazją polską.

Marcin Nałęcz-Niesiołowski posiada bogaty dorobek fonograficzny, ponad 25 płyt CD/DVD. Dokonał też szeregu nagrań radiowych i telewizyjnych oraz muzyki filmowej (m.in.: M. Zielińskiego, W. Pawlika, J.A.P. Kaczmarka, Z. Preisnera). Drugim torem jego zainteresowań i działalności artystycznej jest śpiew solowy, który ukończył w Akademii Muzycznej w Łodzi pod kierunkiem prof. Leonarda Andrzeja Mroza.

Artysta jest laureatem wielu nagród i wyróżnień – otrzymał m.in. nagrodę Ministra Kultury „Ad Astra” ufundowaną dla młodych, utalentowanych twórców kultury (2001), Srebrny Krzyż Zasługi za wkład do rozwoju kultury narodowej i osiągnięcia w pracy zawodowej (2004) oraz Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2006).

W 2007 roku w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie uzyskał stopień doktora nauk muzycznych, a następnie w 2010 roku doktora habilitowanego.

Od października 2012 rozpoczął pracę na stanowisku profesora Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, prowadząc klasę dyrygentury symfoniczno-operowej.

04 czerwca 2014 roku, w obecności m.in.: Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego i Prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki Baracka Obamy oraz innych znamienitych gości, podczas uroczystego koncertu na Placu Zamkowym w Warszawie, podsumowującym obchody 25-Lecia Wolności, poprowadził prawykonanie Kantaty Wolność Włodka Pawilka.

W listopadzie 2014 roku poprowadził premierowe przedstawienie baletu Rok 1914 w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, a w lutym 2015 roku, w Operze Wrocławskiej, premierę Eugeniusza Oniegina Piotra Czajkowskiego.
W kwietniu 2016 otrzymał kolejnego Fryderyka w kategorii „Album roku muzyka współczesna” za płytę Symphony of Providence Pawła Łukaszewskiego.
W listopadzie 2016 roku ponownie poprowadzi premierę baletową w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej m.in.: z utworem Chroma Joby Talbot’a, w choreografii Wayne McGregor’a, oryginalnie wystawionym w Royal Opera House w Londynie.

Oprócz Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie artysta współpracuje z Operą Krakowską i Teatrem Wielkim w Poznaniu.