To niezwykła książka – poruszająca, wstrząsająca, pisana w więzieniu i składana z fragmentów. To świadectwo niezłomności i potężnej odwagi kobiety, która walce poświęciła całe swoje życie. Monumentalny tom o charakterze dokumentalnym, który zakorzenia się w umyśle czytelnika niczym dobrze posadzone, szlachetne drzewo.
Pod koniec września nakładem wydawnictwa Znak Literanova ukazała się autobiografia laureatki Pokojowej Nagrody Nobla, Narges Mohammadi, zatytułowana „Nigdy nie przestanę walczyć”. Żeby się z nią oswoić i przeczytać ją z należytą starannością, potrzebowałam czasu i siły.
To poruszająca autobiografia Narges Mohammadi, uhonorowanej Pokojową Nagrodą Nobla w 2023 roku za działalność na rzecz praw człowieka i walkę z uciskiem kobiet. Wielokrotnie karana za wierność swoim ideałom, sprzeciw wobec totalitaryzmu i walkę z okrucieństwem, autorka stworzyła tę książkę za murami Evin – jednego z najcięższych więzień w Iranie, gdzie przemoc i upokorzenia są codziennością.
Każda strona tej książki, każde opisane wspomnienie musiały zostać przemycone i wysłane za granicę. Z tych fragmentów, wydzieranych więziennej rzeczywistości, powstała książka, która nie tylko porusza, ale też głęboko zapada w pamięć.
„Nigdy nie przestanę walczyć” to wstrząsające świadectwo odwagi moralnej, poszukiwania godności i wolności, a zarazem opowieść o dorastaniu w cieniu coraz mocniej zaciskającej się pętli reżimu i rodzącym się buncie.
Narges Mohammadi – irańska aktywistka, dziennikarka i naukowczyni – od dziesięcioleci poświęca życie obronie praw kobiet i praw człowieka, a także walce o demokrację, pokój i równość. W jej historii rozbrzmiewa echo losów tysięcy Iranek, które sprzeciwiają się opresyjnemu systemowi, w jakim przyszło im żyć.
Ta publikacja wciąga od pierwszej strony. Niewielka czcionka pozwala zmieścić na kartach książki ogrom zdarzeń i wspomnień, które odsłaniają autorkę jako wiarygodną, szczerą i pozbawioną upiększeń narratorkę. Nie ma tu lukrowania rzeczywistości. Jest prawda, ból, strach, samotność, ale także niezwykła siła i determinacja.
„Najgorsza ze wszystkiego była panująca w izolatce cisza. (…)
Więzienie staje się światem braków. Patrzenie, słuchanie, dotykanie – wszystkiego brakuje, wszystko jest niedostępne”.
Przeczytajcie. Być może będziecie musieli dawkować sobie tę lekturę ze względu na jej emocjonalnie trudną treść. Mimo to dajcie sobie szansę na wejście w świat Narges Mohammadi. To doświadczenie, które dodaje siły, zmienia perspektywę i pozwala inaczej spojrzeć na przestrzeń, czas i życie.
oprac. do
Tekst powstał dzięki uprzejmości Wydawnictwa Znak.
