Książka „Co słychać w ciszy” ks. Adama Bonieckiego to tytuł, który zachęca do zatrzymania się i spojrzenia na codzienność z refleksyjnej, ale nie ponurej perspektywy. To propozycja dla czytelników poszukujących przestrzeni na swobodny przepływ myśli. Coś niedużego, estetycznie wydanego, inspirującego do stawiania pytań i szukania odpowiedzi. Coś do namysłu nad tym, co w życiu istotne. To zaproszenie do wsłuchania się w siebie, drugiego człowieka i otaczający nas świat.
Listopad sprzyja tego typu wędrówkom w głąb siebie, a grudniowe wydarzenia świąteczno-rodzinne mogą stać się okazją do rozmów o tym, co słychać w ciszy.
I niech nie zwiedzie Was tytuł. To nie jest sucha zachęta do milczenia i absolutnej bierności. To nie wykład z dziedziny akustyki, wzbogacony wykresami amplitud i częstotliwości fal dźwiękowych. To coś znacznie mocniej osadzonego w duchu niż w materii.
Fizycznie – swoją ciepłą fizis i nieco zgarbioną sylwetką – przyciąga czytelnika postać księdza Adama Bonieckiego, a mentalnie – jego krótkie spostrzeżenia i refleksje na różnorodne tematy. Czytamy m.in. o człowieku szczęśliwym i dobrym, o używaniu sumienia, umiejętności cieszenia się i składania życzeń, o Bożym Ciele, Maryi, przodkach, cudach, seniorach, Kościele i śmierci. Czytamy, a wydawałoby się, że słuchamy rozmowy. Czytamy, ale bez stresu związanego z koniecznością zadawania pytań, bo te wcześniej zadał redaktor Michał Okoński.
„Co słychać w ciszy” może uporządkować nasze myśli albo pomieszać te już uporządkowane. Jej osobisty ton nie przybiera formy recepty i nie aplikuje czytelnikowi niezawodnej ampułki na problemy. I właśnie to stanowi jej wartość.
Oprac. i fot.: do
Tekst powstał dzięki uprzejmości Wydawnictwa Znak.

























