„Epoka alchemii” to propozycja dla miłośników literatury popularnonaukowej i ciekawostek historycznych, którzy szukają wiedzy podanej w lekkiej, nieco rozproszonej formie. To lektura dla zabieganych – nie wymaga skupienia na śledzeniu zawiłych wątków narracyjnych. Można ją otworzyć na dowolnej stronie, wyłowić ciekawostkę, a potem z powodzeniem przeskoczyć do kolejnej nowinki i zanurzyć się w swoistym chaosie tematycznej różnorodności.
Czy da się wyprodukować złoto z dziecięcego moczu?
W jaki sposób fascynacja chemiluminescencją doprowadziła do wynalezienia zapałki?
Co łączy chiński eliksir mający gwarantować nieśmiertelność z prochem strzelniczym?
Czy skok do kadzi z winem może uratować przed śmiercią w płomieniach?
Te pytania wydrukowano na okładce książki, promując ją jako najlepszy thriller.
Przyznaję, że ostatnio nie przepadam za tego typu literaturą. Nie oznacza to jednak, że książka nie ma swoich atutów – po prostu moja aktualna dyspozycja czytelnicza nie pozwala mi odnaleźć w niej osobistej przyjemności. Tymczasem, jak donoszą entuzjaści w komentarzach i zasłyszanych lub przeczytanych opiniach, to książka pełna zaskoczeń. Opisuje niezwykłe historie, dziwne eksperymenty i ludzkie pomyłki. Stroni od suchych faktów, a zamiast tego intryguje konkretnymi przykładami.
Nie przekreślam jej zatem, tylko odkładam na półkę, by wrócić do niej w innym stanie gotowości czytelniczej.
A tymczasem dzielę się warunkowym entuzjazmem z domieszką alchemii i magii.
Oprac. i fot. do
Tekst powstał dzięki uprzejmości Wydawnictwa Znak.
























