„Słońce. Powietrze. Popiół” Teatr Polski w Podziemiu | opera performatywna

„Słońce. Powietrze. Popiół” na podstawie Elfriede Jelinek „Słońce / Powietrze / Popiół” („SONNE / LUFT / ASCHE”) w reżyserii Katarzyny Kalwat to opera performatywna zbudowana w oparciu o najnowszy dramat Elfriede Jelinek z  roku 2024. Napisany w poetyckim języku utwór z wieloma odniesieniami do literatury, sztuki, mitologii i bieżących wydarzeń opowiada o katastrofie klimatycznej.

Aktorzy wrocławskiego Teatru Polskiego w Podziemiu przygotowali prapremierę spektaklu w koprodukcji z Narodowym Forum Muzyki oraz Instytutem im. Jerzego Grotowskiego i odegrali ją w przestrzeni Centrum Sztuk Performatywnych.

Arie śpiewa dysponująca niebywałą skalą głosu Agata Zubel. Muzyka, skomponowana przez utalentowanego i wielokrotnie nagradzanego w kraju i za granicą Wojciecha Błażejczyka, brzmi na żywo. Za tłumaczenie i libretto odpowiada Monika Muskała. Aktorzy Teatru Polskiego w Podziemiu dodają do tego swoje charakterystyczne amplua i wychodzi przedstawienie nieprzeciętne, emocjonalnie niejednorodne, mieniące się realizmem i absurdem, głęboko zakorzenione w uniwersalizmie i ukazujące ciekawą perspektywę rzeczy ostatecznych i nieuniknionych.

Metaforyka słów miesza się z prostymi rymami, filozoficzne monologi ustępują pieśni, rwane kadry towarzyszą monumentalnej, oddychającej kuli wiszącej nad sceną.

„Słońce. Powietrze. Popiół” w reżyserii Katarzyny Kalwat to spektakl z wybitnymi rolami Agnieszki Kwietniewskiej i Tomasza Lulka, ciekawym i tajemniczym Michałem Opalińskim, zdystansowanymi Michałem Mrozkiem i Janką Woźnicką. Dzięki nim jesteśmy w stanie przełknąć trudne tematy o samobójstwie, śmierci, odchodzeniu i żałobie.

„Słońce. Powietrze. Popiół” dotyka nieskończoności i wieczności, opowiada o odcinaniu powietrza, zamieraniu i ciszy. O arii, która zabrzmi na koniec, o domu we wszechświecie, o wygasłych emocjach, o popiele, który zostanie po rozpadzie, o szeregu drzew, który nigdy się nie kończy, o mgławicy, kamieniu, o wchodzeniu w światło, o nieskończoności, o umieraniu słońca, o cykliczności życia i kosmicznym recyklingu wymyślonemu ku pokrzepieniu serc.

O czym jeszcze? O tym, co w danej chwili widz będzie gotowy usłyszeć i przyjąć.

Twórcy:
Tłumaczenie i libretto Monika Muskała
Reżyseria Katarzyna Kalwat
Dramaturgia (sceniczna wersja libretta) Maja Wisła-Szopińska
Muzyka Wojciech Błażejczyk
Scenografia Philip Bussmann
Kostiumy Tasha Katsuba
Wideo Przemek Chojnacki (YankiFilm)
Reżyseria świateł Daniel „Qman” Kuźma
Asystentki reżyserki: Paulina Jagiełło, Maja Wisła-Szopińska
Asystentka kostiumografki: Kat Zhydovich

Obsada:
SŁOŃCE – Agata Zubel
FURIA – Agnieszka Kwietniewska
APOLLO – Michał Mrozek
PLAŻOWNICZKA – Janka Woźnicka
DZIENNIKARZ – Tomasz Lulek
ŚMIECIARZ – Michał Opaliński

Muzycy:
Mar Sala Romagosa – flety
Miłosz Drogowski – wiolonczela
Eloy Panizo Padrón – puzon
Michał Opaliński – obiektfony

^{Oprac. do
fot. mat. organizatorów}