W programie koncertu „Nasze najlepsze” usłyszymy solidną dawkę utworów najlepiej odbieranych przez publiczność, które wykona męski skład Federacji:
We Wrocławiu wystąpią:
- Marek Andrzejewski – śpiew, kompozycje, teksty, gitara,
- Jan Kondrak – śpiew, kompozycje, teksty,
- Piotr Selim – śpiew, kompozycje, fortepian, instrumenty klawiszowe,
Lubelska Federacja Bardów zwana w skrócie Federacją) – oryginalna formacja estradowa proponująca własne rozumienie rozrywki. Sposobem organizacji pracy przypominająca piwnice artystyczne, gdzie jest wielu autorów, kompozytorów i wykonawców. Czerpie wzorce z folkloru Kresów, muzyki klasycznej; nawiązuje do ambitnych nurtów muzyki popularnej. Charakteryzuje się niespotykaną potęgą głosów, a także wyjątkową dbałością o stronę muzyczną i tekstową. Warte podkreślenia jest, że zarówno muzyka jak i tekst są przeważnie dziełem członków zespołu. Najważniejsze występy w charakterze gwiazdy zanotowała podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie, II Festiwalu Piosenki Prawdziwej (Sopot – Opera Leśna), Olsztyńskich Spotkań Zamkowych „Śpiewajmy poezję”. Z sukcesem koncertowała w Wiedniu, Paryżu, Nowym Jorku, Lwowie, i wielokrotnie w Londynie. Swoje płyty grupa nagrywała (m. in.) w studio pr. III PR im. Agnieszki Osieckiej i w studio PR Kraków. Wszystkie fonogramy były promowane przez PR, a większość przez TVP pod postacią rejestrowanych koncertów.
Lepszego zakończenia 46. Przeglądu Piosenki Aktorskiej nie można było sobie wyśnić. Sofinka, zeszłoroczna zwyciężczyni Konkursu Aktorskiej Interpretacji Piosenki wystąpiła na Scenie Ciśnień wrocławskiego Teatru Muzycznego Capitol. I choć słowo „wystąpiła” nie jest odpowiednim terminem opisującym koncert, to, żeby nie wpadać w przesadną histerię już w pierwszym akapicie użyję go zachowawczo i obronnie. Nie chcę rozpłynąć się w egzaltowanej gloryfikacji Sofinkowej konfluencji przed napisaniem krótkiej relacji i spojrzeniem na wydarzenie okiem obiektywu trzymanego w drżącej ręce.
„Konfluencja” Zofii Sofinki Imieli to muzyczno-wizualny performance. Frazy wyświetlane na tkaninach w tle sceny, recytowane z offu przez autorkę, muzyka przenosząca jego sensy w sferę nieoczywistych dźwięków, prawda wykonawcza, autentyczność i współbrzmienie całego zespołu tkają pulsującą życiem i płynącą nurtem rzeki tkankę niezwykłego wydarzenia. Sofinak siedząca przy fortepianie, postawionym na środku sceny, Sofinka klęcząca przed nieoczywistym instrumentem przypominającym akordeon ułożony w pozycji bocznej, Sofinka krzycząca, śpiewająca, szepcząca, patrząca, milcząca, podskakująca, skulona… śledzimy każdy gest artystki spijając z jej ust słowa. Prowadzi nas ona do źródeł, opowiada o powrotach, przejściach, odejściach, radościach i smutkach. Wspaniale i naturalnie zarządza amplitudą emocji. Dajemy się wciągnąć w jej nurt opowieści. Liryzm i dynamikę przeplata współczesnymi harmoniami i klasycznymi brzmieniami.
Towarzyszący jej na scenie zespół poddaje się reżyserskim sugestiom energicznej dziewczyny w białej sukience wyczuwając jej gest i spojrzenie, które staje się impulsem do przejścia w inną przestrzeń brzmień i znaczeń, improwizacji i harmonii barw.
Prostota, pomysł, radość z muzykowania i doskonały kontakt z publicznością podczas koncertu „Confluence”, przypominał mi występ francuskiej wokalistki i perfomerki Camille, która zachwyciła publiczność 39. PPA w 2018 roku. Pisaliśmy o tym wydarzeniu tutaj: https://pik.wroclaw.pl/elektryzujaca-camille-na-39-ppa/
Mam nadzieję, że Sofinka ze swoją autorską „Konfluencją” zagości na scenach świata, bo to niezwykły materiał, który domaga się ujawnienia swojego potencjału nie tylko na lokalnym rynku muzyczno-teatralnym. Tak jak grupa Karbido ze swoim Stolikiem doleciała do Nowego Yorku, tak Sofinka z fortepianem mogłaby na przykład dotrzeć do Japonii, czego Sofince i przyszłym widzom życzę. Byłoby to spójne z tytułem projekty, konfluencja to zacieranie granic, łączenie się, stapianie w całość.
Oprac. i fot. do
miejsce: Teatr Muzyczny Capitol, Scena Ciśnień, ul. Piłsudskiego 67
data: 29 marca (niedziela) 2026, godz. 16:00 i 19:00
czas: 1 godz. 30 min. (bez przerwy)
bilety: 40 zł
Produkcja PPA: Renata Majewska
Teksty, muzyka, reżyseria: Zofia ‘Sofinka’ Imiela
Wizualizacje: Maja Kaczmarzyk
Dramaturgia: Zofia ‘Sofinka’ Imiela, Iga Czarny
Reżyseria świateł: Zofia ‘Sofinka’ Imiela, Maja Kaczmarzyk
Występują: Zofia ‘Sofinka’ Imiela, Yonga Sun, Adam Skrzypek, Brygida Sordyl, Kasia Kapela, Marta Horyza
Publicystyka:
Nagrody rozdane! | relacja z 45. PPA | część koncertu finałowego
Koncert Finałowy 46. PPA podzielono, jak tradycja festiwalowa nakazuje, na dwie części. Jedna z nich była poświęcona Konkursowi, druga była osobnym koncertem skonstruowanym na miarę niegdysiejszych gal z udziałem m.in. artystów scen warszawskich i krakowskich. Przy okazji mogliśmy oklaskiwać świętujących jubileusz (70-lecia i 60- lecia) pracy artystycznej Barbary Wrzesińskiej i Jana Peszka.
„Gorączkę życia. Sanatorium” wyreżyserowali Marcin Czarnik i Milena Czarnik. Zaprosili widzów do sanatorium, raczej nie na NFZ, ale komercyjnie. Zapłaciliśmy za zabiegi i większy wybór jedzenia, dostaliśmy pokój w lepszym standardzie i dawkę powietrza, klimatyczne też się wliczało do ogólnej ceny. Ale warto było pojechać, posłuchać, posiedzieć, popatrzeć i przeżyć cud miód interpretacji przebojowych piosenek. Wśród utworów śpiewanych przez pensjonariuszy sanatorium były takie hity jak: „Radość o poranku”, „Wieża radości, wieża samotności”, „Ogrzej mnie”, „Psalm stojących w kolejce”, „Zaopiekuj się mną”, „Długość dźwięku samotności”, „Jesteś lekiem na całe zło”, „Tak… Tak… to ja”, „Odkryjemy miłość nieznaną”, „Co mi Panie dasz”, „Samba przed rozstaniem”, czy „Och, życie kocham cię nad życie”.
Piosenki śpiewane w łóżku szpitalnym, na leżakach, na wózku inwalidzkim, z kroplówką przy ciele, w kitlu lekarskim i szlafroku brzmiały wyraziście i przekonująco. Niektóre były wybitnymi wersjami pierwowzorów, niektóre wzruszały do łez, niektóre złościły i budziły dramatyczne wspomnienia. Wszystkie były ubrane w nowe aranżacje muzyczne i tło wizualne, które dopowiadało sensy ukryte w interpretacjach. Soliści Chóru Chłopięcego NFM pod kierownictwem muzycznym Małgorzaty Podzielny brzmieli znakomicie. Bartosz Bielenia, Alicja Czarnik, Helena Czarnik, Małgorzata Gorol, Magdalena Osińska, Jan Peszek, Ptakova, Justyna Szafran, Cezary Studniak, Alona Szostak, Emose Katarzyna Uhunmwangho, Klaudia Waszak, Barbara Wrzesińska, Zbigniew Zamachowski, Michał Żurawski wyglądali i śpiewali wyśmienicie.
Tajemnicze sanatorium miało być przystankiem na drodze ku szczęśliwemu życiu, miało zachęcać do odpoczynku, refleksji i relaksu. Widzowie telewizyjni będą mogli sprawdzić, czy pomysł twórców został zrealizowany w pełni już 6 kwietnia w TVP Kultura. Widzom Koncertu Finałowego 46. PPA oglądającego widowisko na żywo udało się tego doświadczyć trochę wcześniej. A zachwyt i długie owacje na stojąco wypełniły Teatr Muzyczny Capitol od piwnicy aż po dach, w sobotę, 29 marca.
Oprac. i fot. do
miejsce: Teatr Muzyczny Capitol, Duża Scena, ul. Piłsudskiego 67
data: 28 marca (sobota) 2026, godz. 15:00, 19:30
Część II: GORĄCZKA ŻYCIA. Sanatorium
scenariusz i reżyseria: Marcin Czarnik i Milena Czarnik
aranżacje i kierownictwo muzyczne: Adam Lepka
scenografia, światła, ruchy: Milena Czarnik
kostiumy: Aleksandra Komarzeniec-Piss
wizualizacje: Natan Berkowicz
kierownictwo produkcji: Agnieszka Kozak
występują: Bartosz Bielenia, Alicja Czarnik, Helena Czarnik, Małgorzata Gorol, Magdalena Osińska, Jan Peszek, Ptakova, Justyna Szafran, Cezary Studniak, Alona Szostak, Emose Katarzyna Uhunmwangho, Klaudia Waszak, Barbara Wrzesińska, Zbigniew Zamachowski, Michał Żurawski oraz Soliści Chóru Chłopięcego NFM pod kierownictwem muzycznym Małgorzaty Podzielny.
muzycy: Adam Lepka (instrumenty klawiszowe, trąbka), Małgorzata Kogut – Ślanda (skrzypce), Jan Skopowski (wiolonczela), Tomasz Wendt (saksofony, flet), Hubert Radoszko (gitary), Piotr Matusik (instrumenty klawiszowe), Piotr Mazurek (bas), Łukasz Sobolak (perkusja), Adam Lepka (instrumenty klawiszowe, trąbka)
Legendarny spektakl sprzed dwudziestu laty jest jeszcze lepszy niż kiedyś. Starzeje się i nabiera szlachetności. „Stolik” grupy Karbido urósł do rangi legendy nurtu off PPA nie bez przyczyny. To, co dzieje się na scenie- w obecności widzów okalających artystów szczelnym kręgiem- nosi znamiona wybitnej sztuki o głębokich pokładach uniwersalizmu odkrywanego z minuty na minutę podczas trwania przedstawienia (a może spotkania performensu i koncertu jednocześnie.
To sztuka niemal bez słów, a jednak opowiadająca o rzeczach najważniejszych, o relacjach, o wspólnocie, o tym, co łączy, o odchodzeniu, biesiadowaniu, zabawie, szaleństwie… to przedstawienie o ponadczasowym ładunku treści i sensów. Kunszt i mistrzostwo wykonawcze emanują od czwórki panów siedzących na drewnianych prostych krzesłach przy drewnianym, wydawałoby się, prostym stoliku. Jednak szybko okazuje się, że i panowie nie są zwykłymi biesiadnikami i że stolik nie jest grubo ciosanym starym meblem kuchennym. Staje się na naszych oczach kunsztownym instrumentem muzyczny w rękach wybitnych graczy.
Warto dodać, że od występu Karbido, który przyniósł wrocławianom nagrodę Tukana OFF i rozpoczął międzynarodową karierę kwartetu, minęło okrągłych dwadzieścia lat: akurat tyle, żeby audiowizualny spektakl przeszedł do legendy, i dokładnie tyle, żeby zachował swoją rebeliancką żywotność – jak czytamy w programie 46. PPA.
„Czepułkowski, Gawlikowski, Litwiniec i Otwinowski oraz ich obdarzeni żyłką inżynierską współpracownicy, trywialny mebel zamienili w wielozadaniowy instrument – akustyczny, ale wyposażony w przetwarzającą dźwięk elektronikę i skomplikowany system mikrofonów. Tworzą na nim muzyczne czary-mary, w których jest miejsce i na etniczne rytmy z różnych zakątków świata, i na rockowe riffy, i na ambientowe cudowności. Granicą – a czasem i jeszcze jednym instrumentem – jest podłoga; górną – niebo wyobraźni”.
Widzowie (na wyciągnięcie ręki) uczestniczą w mistycznym zdarzeniu, które tworzą na żywo przenikające się energie widzów i performerów- zjawiskowe przedstawienie, warte oglądania po wielokroć.
oprac. i fot. Do.
miejsce: Teatr Muzyczny Capitol, Scena Ciśnień, ul. Piłsudskiego 67
data: 27 marca (piątek) 2026, godz. 18:00 i 20:30
czas: 1 godz. (bez przerwy)
bilety: 60 zł
bardzo głośne dźwięki
Produkcja PPA: Beata Szczepańska
Dźwięk: Jacek Tuńczyk Fedorowicz
Światło i dźwięk: Tomasz Sikora
Występują: Paweł Czepułkowski, Igor Gawlikowski, Michał Litwiniec, Marek Otwinowski
Mikrofon oświetlony strużką światła. Czeka na wokalistkę. Zamiast tego dostajemy głos Grzegorza Ciechowskiego. Potem na scenę wchodzą muzycy i Kasia Lins.
Podczas koncertu utwory Obywatela G. w interpretacji wokalistki, pianistki, kompozytorki i performerki zyskują osobisty wymiar. Kasia Lins przepuszcza je przez swoją wrażliwość sceniczną, osadza w przestrzeni mocnych świateł, kontrastów, głośnych brzmień, ale w spójnie zaaranżowanej przestrzeni dźwięków i wizji.
Kasia Lins o projekcie mówi: „zależało mi, żeby wejść w ten świat po swojemu, żeby te piosenki nie brzmiały jak wspomnienie, tylko jak coś, co nadal oddycha. Ta płyta to trochę rozmowa z duchem. Z kimś, kto już powiedział wiele, ale ja czuję, że jest tam jeszcze więcej. Jego muzyka miała w sobie mrok, zmysłowość i szczerość, których dziś często brakuje. Próbowałam z tych emocji zbudować coś nowego, coś swojego. Może w tym sensie to nie jest tylko reinterpretacja, ale spotkanie – kobiety i mężczyzny”.
Oprac. i fot. do
miejsce: Teatr Muzyczny Capitol, Duża Scena, ul. Piłsudskiego 67
data: 25 marca (środa) 2026, godz. 20:00
czas:1 godz. (bez przerwy)
bilety: 80, 100 zł
stroboskop, dym, bardzo głośne dźwięki
Produkcja PPA: Kaja Gonera
Występują: Kasia Lins, Karol Łakomiec, Agnieszka Bigaj, Wiktoria Jakubowska, Monika Muc
Sympatyczny szwedzki artysta odwiedził Wrocław na zaproszenie organizatorów 46. Przeglądu Piosenki Aktorskiej. Jay-Jay Johanson wystąpił w Sali Koncertowej Radia Wrocław i z pozornie wyciszonego i kontemplującego artysty scenicznego okazał się być wcieleniem eksplodującej ciepłem i radością ze spotkania z publicznością siły.
Oglądasz, przeżywasz, słuchasz, myślisz, że nic nowego już się nie zdarzy, a tu nagle taka petarda. Z subtelnego pana wychodzi energetyczne zwierzę łaknące przytulenia, uścisku, podziękowania za wspólnie spędzony czas.
Śpiewający Skandynaw, melancholijny wokalista i czuły poeta, autor melodii podszytych jazzem, miękkich i kruchych, rozpiętych między elektronicznym chłodem, dystansem do rzeczywistości i późnowieczorną intymnością- taki był Jay-Jay Johanson podczas czwartkowego wieczoru.
Ponad to pięknie dialogował z muzykami. Oddawał przestrzeń pianiście i perkusiście. Ich relacje zdawały się budować coś więcej niż tylko serię dźwięków ułożonych w piosenki. Były uśmiechy, chowanie się w cieniu za muzykiem. Dobrze ogląda się taki rodzaj współpracy scenicznej pozbawionej cech dominacji i gwiazdorzenia.
Oprac. i fot. do
miejsce: Sala Koncertowa Radia Wrocław, al. Karkonoska 10
data: 26 marca (czwartek) 2026, godz. 19:00
czas: 1 godz. 30 min. (bez przerwy)
bilety: 70, 80 zł
Produkcja PPA: Agnieszka Imiela-Sikora
Występują: Jay-Jay Johanson, Erik Janssson, Fredrik Wennerlund
Późną nocą, 28 marca, ogłoszono laureatów Konkursu Aktorskiej Interpretacji Piosenki oraz pozostałych nagród 46. Przeglądu Piosenki Aktorskiej.
Koncert Finałowy składał się z dwóch części. Jedna z nich obejmowała występy finalistów. I dziś o tym właśnie wydarzeniu kilka słów i kilka kadrów. Realizacja telewizyjna obu części wieczoru nieco zakłócała widoczność, ale nie na tyle, żeby nie czuć satysfakcji z możliwości oglądnięcia i wysłuchania aktorskiej interpretacji piosenki zaproponowanej przez utalentowanych młodych artystów sceny. Koncert sprawnie i z dowcipem poprowadził Szymon Majewski.
Ośmioro wykonawców przykuwało uwagę widzów ponad dwie godziny prezentując po dwa utwory. Maja Frejtag przykuwała uwagę piosenką Marii Peszek „Krew na ulicach”, Jan Hryniewicz w płaszczu zaciekawił interpretacją „La Boheme” Aznavoura, Antoni Jaruszowic akompaniując sobie na gitarze wzbudził entuzjazm utworem Młynarskiego i Korcza „Taki cud i mód”, Weronika Kozakowska zastanawiała się (zrzucając żółtą woalkę i perukę) co tutaj robi wykonując utwór „Creep” Radiohead, Monika Padewska zachwyciła przeobrażeniem scenicznym zrzucając golf w drugiej piosence „Pieść mnie Jasiu” Alain Goraguer, Magdalena Pamuła oczarowała krystaliczną wersją „Karuzeli z Madonnami” Białoszewskiego i Koniecznego, Żaneta Rus przyciągała wzrok wyrazistą mimiką twarzy w utworze „Nie wiem czy warto” Bizonia i Dzikowskiego, Piotr Śnieguła Jaszczur zagrał, wyskakał i wyżąglował autorski utwór „Nie ma gorszej grupy społecznej niż artyści”. Artyści śpiewali po dwie piosenki, podczas których najczęściej dokonywali widocznej przemiany postaci, w którą się z talentem wcielali.
Wysoki poziom interpretacji piosenek pozwolił na wręczenie nagród wielu artystom.
I tak, poddajemy wyniki za organizatorami:
Jury Konkursu Aktorskiej Interpretacji Piosenki 46. Przeglądu Piosenki Aktorskiej w składzie: Ewa Kaim, Katarzyna Minkowska, Agnieszka Obszańska, Piotr Rogucki i Konrad Imiela tak uzasadniło swój wybór: „W naszym werdykcie chcieliśmy zwrócić uwagę na to, w jaki sposób można połączyć twórczą interpretację piosenki z mocnym komentarzem na temat otaczającego nas świata.” Grand Prix – statuetkę Złotego Tukana oraz 35 tys. zł – otrzymała Monika Padewska. Nagrodę wręczyła Wiceprezydentka Wrocławia Renata Granowska.
Jury KAIP: „Gdy słowa się kończą, zaczyna się krzyk. Grand Prix za koncept, subtelność i precyzję użytych środków dla Moniki Padewskiej.” Artystka zaśpiewała: „Nie pytaj nas / The great gig in the sky” (muzyka i słowa: Łona i Webber/Pink Floyd) oraz „Pieść mnie, Jasiu” (muzyka: Alain Goraguer, słowa: Magali Noël, tłumaczenie: Wojciech Młynarski).
Jury KAIP wręczyło także Wyróżnienie Honorowe Piotrowi „Jaszczurowi” Śniegule, który wykonał: „Zagrajcie to na moim pogrzebie” (muzyka i słowa: Piotr „Jaszczur” Śnieguła) i „Nie ma gorszej grupy społecznej niż artyści” (muzyka Piotr „Jaszczur Śnieguła, słowa: Janusz Kofta, Łukasz z Bałut, Piotr „Jaszczur” Śnieguła).
Nagrodę Stowarzyszenia Autorów ZAiKS za najlepsze wykonanie polskiej piosenki i 10 tys. zł, otrzymała Żaneta Rus. Nagrodę wręczyła Dana Vynnytska, kompozytorka, wokalistka i pianistka, członkini zespołu Dagadana i Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. Zwycięska piosenka to „Nie wiem czy warto” (muzyka: Zbigniew Bizoń, słowa: Krzysztof Dzikowski).
Tukana Dziennikarzy otrzymała Magdalena Pamuła. Nagrodę wręczyła Marzena Sadocha, zastępczyni redaktora naczelnego Notatnika Teatralnego, która tak uzasadniła wybór dziennikarzy obecnych na Koncercie Finałowym: „Za mistrzowskie wykonanie, które przywraca zapomniany świat i wiarę w głos, muzykalność i siłę przekazu.” Magdalena Pamuła zaśpiewała: „Biały kamień” (muzyka i słowa ludowe, pieśń od Pawła Grochockiego, na melodie Genowefy Lenarcik ze Słotwin) oraz „Karuzelę z Madonnami” (muzyka: Zygmunt Konieczny, słowa: Miron Białoszewski).
Tukan Publiczności, nagroda widzów obecnych na Koncercie Finałowym, trafił do Piotra „Jaszczura” Śnieguły. Statuetkę wręczyła przedstawicielka publiczności, Justyna Ożóg.
Nagrodę Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu w postaci sesji nagraniowej w Studiu Nagrań (w tym: nagranie, miks i mastering) otrzymał Antoni Jaruszowic. Nagrodę wręczył Jarosław Wasik, dyrektor Muzeum. Antoni Jaruszowic zaśpiewał: „Taki cud i miód” (muzyka: Włodzimierz Korcz, słowa: Wojciech Młynarski) oraz „Umarłe słowa” (muzyka i słowa: Grzegorz Ciechowski).
Nagrodę Radia RAM im. Moniki Jaworskiej – statuetkę oraz Tour de RAM (udział w wybranych programach i podcastach) – otrzymała Weronika Kozakowska. Statuetkę wręczył Jan Pelczar, szef Radia RAM. Weronika Kozakowska zaśpiewała: „Creep” (muzyka: Radiohead, słowa: Thom Yorke) oraz „List do matki” (muzyka: Adam Skorupka, słowa: Stanisław Werner).
Nagrodę Niemiecko-Polskiego Towarzystwa Kulturalnego Polonica e.V w Kolonii w wysokości 5 tys. zł wraz z zaproszeniem do udziału w 33. edycji Festiwalu Rock&Chanson “Kolonia-Wrocław-Paryż” w Kolonii, w dniach 20-21.11.2026 otrzymała Monika Padewska. Nagrodę wręczył prezes Towarzystwa, Zbigniew Kossak von Glowczewski.
Nagroda Kilof im. Budynia – realizacja i produkcja muzyczna jednej piosenki, realizacja teledysku oraz możliwość wykonania autorskiego setu podczas 5. edycji „Urodzin Budynia” w ramach 53. Ińskiego Lata Filmowego (16–17.08.2026) została przyznana Piotrowi „Jaszczurowi” Śniegule. Nagrodę wręczyli reprezentanci Fundacji Bu Macin Macuk i Jakub Krzyżosiak.
Jury Nurtu Off w składzie: Daria Wiktoria Kopiec, Rafał Księżyk i Kamil Białaszek, przyznało nagrody i wyróżnienia:
– Tukana Off i 10 tys. zł otrzymał spektakl „Slavic Year Wiosna”, „który potrafi zbudować wspólnotę i przeprowadzić ją przez rytuał śmierci i narodzin”. Nagrodę wręczył Adam Bugajczuk – Chief Experience Officer w Grupie Impel, która jest partnerem Nurtu Off 46. PPA,
– Tukana Off Publiczności otrzymał spektakl „Slavic Year Wiosna”,
– I wyróżnienie Off i 4 tys. zł przyznano spektaklowi „Pieśni ciszy” – „za udany twórczy dialog z ideą Przeglądu Piosenki Aktorskiej”,
– II wyróżnienie Off i 1 tys. zł otrzymała aktorka Zuzanna Radek – „za charyzmatyczną kruchość w monodramie „Rozczarowujący epizod””.
Kapituła im. Aleksandra Bardiniego przyznała Nagrodę – Dyplom Mistrzowski i statuetkę Tukana Kapituły Janowi Emilowi Młynarskiemu. Nagrodę wręczył przedstawiciel Kapituły –Konrad Imiela.
Dyplom Mistrzowski jest dziełem Michała Hrisulidisa.
Statuetki Tukanów są autorstwa Joanny Hrisulidu (projekt) oraz Tomasza Szydełko i Gosi Braszki (wykonanie).
Oprac. i fot. do.
miejsce: Teatr Muzyczny Capitol, Duża Scena, ul. Piłsudskiego 67
data: 28 marca (sobota) 2026, godz. 15:00, 19:30
Część I – Finał Konkursu Aktorskiej Interpretacji Piosenki – występy finalistek i finalistów
prowadzenie: Szymon Majewski
reżyseria: Marcin Czarnik
aranżacje i kierownictwo muzyczne: Łukasz Pospieszalski
kierownictwo produkcji: Agnieszka Kozak
finalistki i finaliści II etapu KAIP: Maja Frejtag, Jan Hrynkiewicz, Antoni Jaruszowic, Weronika Kozakowska, Monika Padewska, Magdalena Pamuła, Żaneta Rus, Piotr Jaszczur Śnieguła
W Finale oceniać ich będzie Jury w składzie: Ewa Kaim, Katarzyna Minkowska, Agnieszka Obszańska, Piotr Rogucki i Konrad Imiela
muzycy: Łukasz Pospieszalski (instrumenty klawiszowe), Szczepan Pospieszalski (trąbka, instrumenty klawiszowe), Nikodem Pospieszalski (perkusja), Mikołaj Pospieszalski (bas), Darek Bafeltowski (gitary)
Jakież to było oczyszczające przeżycie, przyniosło podobny efekt jak chodzenie po lesie na bosaka. „Pieśni ciszy” w reżyserii Bartłomieja Kalinowskiego widzieliśmy dzięki temu, że wcześniej spektakl – jeszcze przed swoją sceniczną realizacją – został dopuszczony do nurtu off 46. PPA.
Przypomnijmy, że w konkursie off prezentowane są premierowe przedstawienia teatralne, wybrane do zrealizowania w drodze konkursu scenariuszy. Konkurs off mobilizuje młodych twórców do aktywnego udziału w festiwalu, pozwala artystom na prezentację twórczych poszukiwań i eksperymentów, osadzonych w dialogu z interpretowaną na wiele sposobów formułą „piosenki aktorskiej”. Spektakle offowe można oglądać na PPA od 2006 roku. Pierwszy etap to konkurs scenariuszy. Spośród nadesłanych propozycji komisja wybiera projekty, które otrzymują dofinansowanie na realizację i prezentację podczas PPA. Nagrody w konkursie przyznaje Jury Off (wybierane każdego roku) i są to: Tukan Off, Tukan Off Publiczności i wyróżnienia.
„Pieśni ciszy” wybrzmiały na Scenie Ciśnień wrocławskiego Teatru Muzycznego Capitol precyzją i brakiem nadmiaru: słowa, obrazu, ciszy, ruchu i emocji. Można byłoby przypuszczać, że znudziły widzów i uśpiły ich czujność, wręcz przeciwnie. Oczyściły z nadmiaru bodźców, pokazały, jak siłujemy się z dźwiękiem, jak się nim przejadamy. Były ćwiczeniem uważności w zgiełku codzienności, pytaniem o sprawy uniwersalne. Były czułym słuchaniem brzmienia człowieka, jego kroku, tętna, rozpaczy, radości, brzmieniem kropli wody…
Spektakl „Pieśni ciszy” cudownie i niespiesznie operował strumieniem światła, gestem, słowem, mimiką i oszczędnym ruchem. Godzina spędzona w świecie bez hałasu, w którym cisza stała się luksusem, podziałała terapeutycznie, pozwoliła znaleźć swój rytm myśli i emocji.
Podczas sobotniego koncertu finałowego okazało się, że przedstawienie zostało docenione także przez jury 46. PPA (obradującego w składzie: Daria Wiktoria Kopiec, Rafał Księżyk i Kamil Białaszek) wyróżnieniem i nagrodą 4 tys. zł „za udany twórczy dialog z ideą Przeglądu Piosenki Aktorskiej”.
Chciałam krzyknąć „brawo”, ale skomentowałam tę decyzję uśmiechem zadowolenia i aprobaty. Dziękując w duchu organizatorom 46. PPA za ich decyzje programowe.
Oprac. i fot. do
miejsce: Teatr Muzyczny Capitol, Scena Ciśnień, ul. Piłsudskiego 67
data: 25 marca (środa) 2026, godz. 18:00 i 20:30
czas: 1 godz. 10 min. (bez przerwy)
bilety: 10 zł
13+, dym
Produkcja PPA: Sandra Bujak-Gwarda
reżyseria: Bartłomiej Kalinowski
reżyseria dźwięku: Agata Dyczko
reżyseria światła: Mikołaj Kałużny
interpretacja przestrzenno-ruchowa pieśni Mahlera: Olga Daroch
kostiumy: Dżesika Zemsta
Występują: Paweł Palcat, Anna Kramarczyk, Wojciech Oset, Sofia Grzybacz
