„Bądź jak wilk, a staniesz się człowiekiem” Dorota Sumińska

Dorota Sumińska od lat udowadnia, że o zwierzętach można mówić mądrze, z czułością i bez zbędnego sentymentalizmu. Pisarka, lekarka weterynarii z wieloletnią praktyką, z zamiłowania psycholożka zwierząt, a z przekonania niemal weganka – jak sama przyznaje, jedynym wyjątkiem pozostają jeszcze jajka. Przez lata prowadziła cieszącą się ogromną popularnością audycję „Wierzę w Zwierzę” w Radiu TOK FM oraz telewizyjny program „Zwierzowiec”. Dziś, wspólnie z córką Martą Stachowiak i reżyserem Kamilem Witkowskim, tworzy internetowy program „Sumińska – Zwierzę Ci się”, który od ponad czterech lat gromadzi wokół siebie społeczność ludzi kochających zwierzęta i chcących lepiej je rozumieć.

Jej dorobek literacki imponuje. Jest autorką książek dla dorosłych i dzieci poświęconych zwierzętom, ludziom, podróżom i codzienności. Wśród nich znalazły się bestsellery: Autobiografia na czterech łapach, Dalej na czterech łapach, Zwierz w łóżku, Świat według psa, Zwykłe niezwykłe życie, Dlaczego oczy kota świecą w nocy?, Dlaczego hipopotam jest gruby?, Dlaczego ziewamy?, Czy ryby piją wodę? oraz Dość. Na co dzień mieszka pod Warszawą, gdzie opiekuje się ponad dwudziestoma porzuconymi i ciężko doświadczonymi przez los psami i kotami. To nie tylko zawód czy pasja – to sposób życia.

Nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazała się właśnie jej najnowsza książka „Bądź jak wilk, a staniesz się człowiekiem. Czego możemy nauczyć się od zwierząt?”. Już pierwsze strony pokazują, że nie jest to kolejna popularnonaukowa publikacja opisująca zwyczaje zwierząt. To błyskotliwy, pełen humoru i ciepła esej o naturze – zarówno tej dzikiej, jak i ludzkiej.

Sumińska zaprasza czytelnika do świata, w którym zwierzęta nie są jedynie bohaterami opowieści, lecz stają się naszymi nauczycielami. Pokazuje, że ich zachowania bywają zwierciadłem ludzkich postaw, a czasem także lekcją, której od dawna potrzebujemy. Nie moralizuje i nie poucza. Zamiast tego proponuje uważną obserwację, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do własnych przemyśleń.

Autorka przekonuje, że nawet samica komara może być symbolem wytrwałości w dążeniu do celu. Świnie uczą troski o rodzinę i budowania silnych więzi, kruki przypominają o elegancji, a sowy – o naturalnym uroku. Są jednak i bohaterowie, których zachowań lepiej nie naśladować. „Nie kradnijmy jak sroki, nie bądźmy namolni jak muchy i nie hałasujmy jak wrony” – pisze z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru.

Największą siłą tej książki jest jednak coś innego. To umiejętność pokazania, że granica między światem ludzi i zwierząt jest znacznie cieńsza, niż zwykliśmy sądzić. Łączą nas emocje, potrzeba bliskości, troska o potomstwo, zdolność do współpracy, ale także lęk, zazdrość czy radość. Z tej perspektywy zwierzęta przestają być jedynie przedmiotem obserwacji – stają się partnerami w rozmowie o człowieczeństwie.

Sumińska pisze lekko, z wdziękiem i swobodą, unikając naukowego zadęcia. Łączy wiedzę z wieloletniego doświadczenia weterynarki z talentem gawędziarki, dzięki czemu nawet najbardziej zaskakujące informacje czyta się z prawdziwą przyjemnością. To książka, która jednocześnie bawi, wzrusza i skłania do refleksji.

W czasach, gdy coraz częściej oddalamy się od natury, „Bądź jak wilk, a staniesz się człowiekiem” przypomina o czymś niezwykle prostym – że warto uczyć się od tych, których przez wieki uważaliśmy za gorszych od siebie. Być może właśnie zwierzęta najlepiej pokazują, czym są lojalność, empatia, odpowiedzialność i szacunek dla życia.

To jedna z tych książek, które czyta się z uśmiechem, zamyka z zadumą i do których chce się wracać. Doskonała na wakacyjny wyjazd, do pociągu, na plażę czy do ogrodu. Nie tylko dostarcza wiedzy, ale przede wszystkim pozwala spojrzeć na świat – i na siebie – z zupełnie nowej perspektywy. A to przecież największa wartość dobrej literatury.

To jedna z najlepszych książek Doroty Sumińskiej – mądra, ciepła i potrzebna. Po jej lekturze trudno nie zadać sobie pytania, kto naprawdę jest najlepszym nauczycielem człowieczeństwa.

^{Oprac. i fot. do}
Tekst powstał dzięki uprzejmości Wydawnictwa Literackiego.