Agnieszki Taborskiej „Bez skóry. Jak rozmawiać z ludźmi w żałobie”

Trudno mi o tej książce pisać, ale jeszcze trudniej jej nie czytać. To znakomita literatura, naznaczona najtrudniejszym doświadczeniem, przez które przechodzi człowiek. Naznaczona niewyobrażalnym brakiem, którego nikt i nic nie jest w stanie wypełnić.

To zbiór refleksji, myśli, wspomnień, cytatów i inspiracji. Zapis okruchów rzeczywistości i snów, które – kiedy trafiają w ręce czytelnika przeżywającego własną, osobistą stratę – rezonują z nim w sposób niemal metafizyczny.

Dla mnie „Bez skóry. Jak rozmawiać z ludźmi w żałobie” Agnieszki Taborskiej to czysta metafizyka, dla innych – po prostu bardzo dobra literatura. Nie można się od niej oderwać. Pomaga, rozczula, jednoczy w trudzie, daje możliwość współodczuwania. Obezwładnia i oczyszcza.

Nowa książka Agnieszki Taborskiej – „Bez skóry. Jak rozmawiać z ludźmi w żałobie” – najbardziej osobista książka historyczki sztuki i specjalistki od surrealizmu, swoją premierę będzie miała 26 sierpnia. Jej bohaterka zmaga się ze śmiercią męża i matki, które następują jedna po drugiej. Zaczyna prowadzić zapiski z codzienności, pozwalające jej przetrwać w trybie awaryjnym aż do dziś.

Agnieszka Taborska zaczyna pisać kilka godzin po tym, jak dowiaduje się o śmierci męża. Początkowo te zapiski są jedyną terapią, o jakiej może myśleć. Rodzi się z nich intymna i przewrotna proza o tym, czego boimy się najbardziej, i o żałobie na własnych zasadach – czytamy w zapowiedziach.

Co nas drażni po stracie bliskiej osoby, a co daje nam siłę? Czemu parskamy śmiechem w domu pogrzebowym? Jak zachwycać się światem w pojedynkę? – piętrzą się pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi.

O autorce czytamy:

Pisarka, historyczka sztuki, romanistka i wybitna znawczyni surrealizmu. Autorka kultowego tomu „Spiskowcy wyobraźni”. Wydała ponad dwadzieścia książek: opowiadania, eseje, aforyzmy i mistyfikacje literackie, z których wiele doczekało się przekładów na języki obce – angielski, francuski, hiszpański, ukraiński i słowacki. Jej bajki dla dzieci i dorosłych ukazały się w Polsce, Niemczech, Japonii i Korei oraz stały się inspiracją dla filmów animowanych. Fragmenty „Nie tak jak w raju” znalazły się w wyborze „Best European Fiction” wydawnictwa Dalkey Archive Press. Przetłumaczyła na język polski dzieła Philippe’a Soupaulta, Gisèle Prassinos, Rolanda Topora i Spaldinga Graya. Od 1988 roku dzieli czas między Warszawę i Providence w Stanach Zjednoczonych, gdzie wykłada historię sztuki w Rhode Island School of Design.

Agnieszka Taborska w „Bez skóry” jest erudytką. Odwołuje się do rozległej literatury, sztuki i kinematografii; wymienia 131 tytułów książek i 45 filmów. Jak pisze: „Sztuka, literatura i muzyka nas znieczulają. […] Żarłoczność czytelnicza jest awersem pracy żałoby”.

Wie, że proces pisania pomaga jej nie tylko przejść przez żałobę, ale też oswoić samą siebie. Nazywa to samopoznaniem. Dodając tę książkę do spisu lektur, pomaga nam uporać się z naszymi stratami – opiniuje Anda Rottenberg.

Wobec takiej rekomendacji pozostaję bezsilna.

Dziękuję, że mogłam przeczytać i przeżyć „Bez skóry. Jak rozmawiać z ludźmi w żałobie” Agnieszki Taborskiej. To niepowtarzalne doświadczenie.

Z całymi akapitami, zdaniami i porównaniami z tej książki zostaje się długo po jej przeczytaniu.

Oprac. i fot. do 

Tekst powstał dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak.